Pył marsjański zawisł w powietrzu jak niewidzialna zasłona. Sora poprawiła przezroczysty hełm i spojrzała na Nikodema, który klęczał przy metalowej skrzynce, zafascynowany zielonym światłem przebijającym przez szczeliny. Ich trzecia towarzyszka, Lena, niecierpliwie masowała rękawicą szybę zabytkowej kapsuły ratunkowej. - Cokolwiek tam jest, musimy to sprawdzić – powiedziała Sora, czując przyspieszone bicie serca. Dla dzieci wychowanych w stacji orbitalnej Redpoint takie wyjście na powierzchnię Marsa było rzadką przygodą, a tym razem towarzyszyła im obietnica czegoś więcej. Od miesięcy powtarzały się tajemnicze zakłócenia w ich komunikacji. Dorośli traktowali to jak zwykłą awarię, ale oni podejrzewali coś innego. Nikodem wstał, chwiejąc się lekko na skafandrze. – To wygląda jak zamek szyfrowy. Stary, ale jeszcze działa. Dajcie mi chwilę. Lena uniosła brwi. – A jeśli to jakieś ostrzeżenie albo… pułapka? - Przestań, tutaj od stu lat nie było żywego ducha – Sora syknęła, ale jej głos brzmiał mniej pewnie niż zamierzała. Nikodem pokręcił przyciskami. Wtem skrzynka zatrzęsła się i z jej wnętrza popłynął dźwięk – metaliczny, przerażająco obcy. Sygnał powtarzał trzy tony i przerwę, niczym wiadomość. Lena nagrała go na swój komunikator i spróbowała uruchomić tłumacza. - To… nie wygląda jak zapis żadnego znanego języka – szepnęła. W tej samej chwili ziemia pod ich stopami drgnęła, a spod kapsuły rozbłysło błękitne światło, rysując na czerwonym piasku skomplikowane wzory. Cała trójka zamarła. - Sora, patrz! – wołał Nikodem. – To się rusza! Błękitne linie zaczęły wirować, układając się w krąg. Pośrodku uniósł się hologram: mapa kosmosu z nieznaną, pulsującą gwiazdą. W ich kaskach nagle zabrzmiał głos, niepodobny do żadnego ziemskiego: – Przybyliście. Jesteście gotowi, aby poznać prawdę… I wtedy…