W cieniu olbrzymich, skalnych ścian rozciągała się Przełęcz Ciszy – miejsce o którym krążyły legendy w całej dolinie. To tu, pod osłoną mgły i między szeptami wiatru, szesnastoletnia Lena i jej najlepszy przyjaciel Igor zaczęli swą zupełnie nieplanowaną wyprawę. W ich plecakach, oprócz latarki i kilku kanapek, znajdowała się mapa znaleziona w starym kufrze Leny dziadka – mapa, która nie pasowała do żadnych współczesnych podręczników geografii. Gdy przekroczyli mostek nad szemrzącym strumykiem, poczuli dziwny chłód, zupełnie inny niż ten poranny, górski. Lena ścisnęła mapę w rękach: jej papier wydawał się pulsować ciepłem, jakby nagle stał się żywy. Igor zachichotał nerwowo – 'Może to zaczarowana mapa, co?'. Ale Lena milczała, bo od dawna czuła, że to nie przypadek, iż w dniu jej czternastych urodzin mapa nagle wypadła z kufra. Po godzinie marszu dotarli do miejsca, które na mapie oznaczone było srebrzystym symbolem: przypominał smoka z rozpostartymi skrzydłami. Tu powietrze było cięższe, a cisza wydawała się nienaturalna. Na środku polany, wśród zeschniętych liści i pokręconych korzeni, znajdował się kamień, na którym wyryty był ten sam symbol, co na mapie. Igor nachylił się, żeby dotknąć znak, ale Lena pociągnęła go za rękaw. Przez sekundę oboje byli pewni, że za ich plecami coś się poruszyło. Z gąszczu wyłonił się cień, a z nim cicho przemknął powiew zapachu starej biblioteki i mokrych skał. Lena wstrzymała oddech, Igor zadrżał. Wtedy kamień zadrżał pod ich nogami, a ziemia rozstąpiła się, ukazując spiralne schody prowadzące w nieznaną ciemność. Wymienili szybkie spojrzenia. Mapa w dłoniach Leny zaczęła świecić delikatnym, niebieskim światłem. Schody czekały. Czy powinni zejść na dół? Gdy tylko postawili pierwszy krok, zza ich pleców dobiegł cichy, niezrozumiały szept...