Stacja orbitalna Hadar 7 od tygodnia dryfowała na orbicie wokół bezimiennej planety gazowej w układzie Gliese 581. Dominika zerkała przez bulaj, obserwując, jak daleko od Ziemi znalazła się razem z Sashą i Maksem. Choć ich rodziny pracowały tu od lat, nic nie przygotowało ich na to, co miało się wydarzyć tej nocy. Była środa, kiedy Sasha przypadkiem przechwyciła dziwny ciąg dźwięków podczas testowania nowego skanera fal radiowych. Sygnał nie przypominał niczego, co dotąd analizowali. Miało to rytm, strukturę – jakby ktoś usiłował przesłać wiadomość. Maks, najbardziej sceptyczny z całej trójki, wzruszył ramionami. – To może być echo naszych własnych sygnałów – mruknął, pochylając się nad konsolą. Ale Dominika znała się na kodowaniu. Odczytała fragment binarnie zapisanych danych i zamrugała z niedowierzaniem. – Zobaczcie, to powtarzający się wzór. To nie może być przypadek – powiedziała, pokazując im zapis na monitorze. Napięcie rosło. Z każdą godziną sygnał stawał się silniejszy, a ich ciekawość przeplatała się z niepokojem. Sasha podłączyła skaner do głównej anteny stacji. Przez okno obserwowali, jak światła planety na tle gwiazd zdają się pulsować zgodnie z otrzymywanym sygnałem. Maks, choć początkowo niewzruszony, nie mógł już ukryć emocji. – Jeśli to nie jest cudza sonda albo niepożądany odzew, to... to znaczy, że coś – lub ktoś – naprawdę próbuje się z nami skontaktować. Nagle na ekranie pojawiła się mapa układu planetarnego z zaznaczonym węzłem, którego nigdy wcześniej nie widzieli. Tuż za nim pulsowała czerwona kropka, powoli przesuwając się w ich stronę. Wszyscy spojrzeli na siebie, Milczenie przerwał Dominika: – Czy my naprawdę chcemy sprawdzić, czym jest ten sygnał? Wtedy z głośnika rozległ się nowy ciąg dźwięków – wyraźniejszy, stanowczy, jakby coś próbowało złamać barierę dzielącą ich od nieznanego nadawcy. Światła na całej stacji przygasły, a w centrum ekranu zapalił się komunikat: „POŁĄCZENIE NAWIĄZANE”. Wszyscy wstrzymali oddech, niepewni, co zaraz zobaczą.