Dr Evelyn Hawksmoor otarła kurz z czoła wierzchem rękawiczki, a jej oczy przesunęły się po zagraconym blacie biurka zasypanym mapami i starożytnymi manuskryptami. Półmrok w jej gabinecie migotał, gdy za oknem zbierała się burza, rzucając cienie tańczące po ścianach zastawionych książkami o archeologii i zapomnianych językach. Obok niej siedział profesor Julian Caspar, jego twarz oświetlona miękką poświatą laptopa, palce stukające rytmicznie, gdy rozszyfrowywał ostatnie fragmenty starego zapisu odkrytego w kambodżańskiej dżungli. – Evelyn, musisz to zobaczyć – przerwał ciszę jego głos, w którym mieszały się ekscytacja i niedowierzanie. Pochyliła się, a jej spojrzenie padło na ekran, gdzie rozplątywał się ciąg symboli. Julian wskazał na szczególny zestaw glifów. – Według mojego tłumaczenia, te symbole mówią o **Gwieździe Azorii**, klejnocie, który – jak wierzono – posiadał moc panowania nad żywiołami – wyjaśnił, nie odrywając oczu od ekranu. – Legenda głosi, że zaginęła wraz z upadkiem wielkiego imperium Azorii – wyszeptała Evelyn, czując, jak dreszcz ekscytacji przeszył jej ciało. Sama myśl o odkryciu takiego artefaktu mogła odmienić bieg historii. Kolejną godzinę spędzili, omawiając następne kroki – rozmowa pełna była teorii i planów. W końcu zgodzili się: nadszedł czas, by wyruszyć na wyprawę. Mapa leżąca na biurku Evelyn była czymś więcej niż fragmentem historii – była kluczem, przewodnikiem, który miał zaprowadzić ich do jednego z największych odkryć stulecia. Spakowawszy najpotrzebniejsze rzeczy, Evelyn i Julian wyruszyli pod osłoną nocy. Deszcz lał jak z cebra, zamieniając drogi w rwące strumienie błota, ale obietnica odkrycia pchała ich naprzód. O świcie dotarli do krawędzi gęstego lasu – bramy do dawnej Azorii. Wkroczyli w poszycie, a powietrze natychmiast się zmieniło, naładowane pradawną energią. Las zdawał się zamykać za nimi, jakby ukrywając ich przed resztą świata. Wtedy nagle ziemia pod ich stopami zadrżała. W powietrzu rozległ się niski pomruk, a mapa w dłoni Evelyn na moment rozbłysła eterycznym światłem. W sercu Azorii coś na nich czekało. Coś, co być może wcale nie chciało zostać odkryte.