Deszcz od kilku godzin rysował skośne linie na szybach Liceum Ogólnokształcącego nr 3 w Nowych Ogrodach. Puste korytarze odbijały światło neonów jak rzeka szkła; zapach starych podręczników mieszał się z wonią pasty do podłóg. W gablotach z pucharami drżały blade refleksy lamp, a z końca głównego korytarza dobiegało ciche buczenie automatów wentylacyjnych, równe jak oddech śpiącego budynku. Nina położyła plecak na ławce pod tablicą z planem ewakuacji. Nie lubiła zostawać po lekcjach, ale kółko filmowe miało kręcić w piątek próbny materiał, a ona obiecała, że znajdzie dobre wnętrza. Późny listopad był świetny do zdjęć: zimne światło, mokre ulice, okna wyglądające jak oczy. Jednocześnie wszystko przypominało, że to już prawie zima — i że szkoła po zmroku to inny świat. — Czekałaś długo? — Maks wysunął się zza rogu, z kapturem przylepionym do włosów. Przewieszoną przez ramię miał torbę z kamerą; paski odcisnęły mu się na kurtce w równych liniach. — Dopiero chwilę. Leila pisała, że zaraz będzie — odparła Nina, stukając palcem w ekran telefonu. Mignęła ikonka czatu „Kółko Filmowe 3LO”. Leila dotarła trzy minuty później, z notesem w ręku i kubkiem po herbacie, który pachniał miętą i miodem. Zatrzymali się razem przy czerwono-białej taśmie rozciągniętej w poprzek wschodniego skrzydła. Na kartce przyklejonej do drzwi widniał wydruk: „Remont instalacji. Prosimy nie wchodzić”. Pod spodem ktoś dopisał długopisem: „Serio?” i narysował smutną buźkę. — Ciekawe, co tam faktycznie robią — mruknął Maks. — Wczoraj po treningu widziałem, że w środku paliło się światło, chociaż woźny mówił, że wszystko wyłączone. — Wiesz, co jest dziwne? — powiedziała Nina, wpatrując się w elektroniczną tablicę z zegarem nad sekretariatem. — Ten dzwonek. Ktoś mówił, że ostatnio zadzwonił o dziewiętnaście zero siedem. Dokładnie. Po co dzwonić o takiej porze? — Urban legend — machnęła ręką Leila, ale w jej głosie zabrzmiała nuta ciekawości. — Chodźmy do biblioteki. Pani Róża pewnie ma plan budynku. Może znajdziemy coś ciekawszego niż zaklejona taśma. Biblioteka szkolna, ukryta na pierwszym piętrze, była ciepła i pachniała jak pudełko po rodzynkach — starym papierem i klejem. Pani Róża, drobna i zawsze w apaszce, podniosła wzrok znad katalogu kartkowego. — Tylko na chwilę, kochani. Zamykam za dwanaście minut. — Zagwizdały jej klucze przy pasku. — Czego szukacie? — Planów szkoły. Starych, jeśli są — odparła Leila. — Szukamy tła do filmu. A wschodnie skrzydło… no, wie pani… wygląda ciekawie. — Plany? — Pani Róża skinęła głową w stronę zaszklonej szafy. — W teczce „LO3 — lata 70–90”. Tylko delikatnie, bo papier się sypie. Rozłożyli mapy na stole czytelni. Linia po linii przesuwały się przed nimi korytarze, pracownie, schody. Na jednym z arkuszy, zbielałym od czasu, ktoś miękkim ołówkiem dorysował prostokąt na końcu korytarza wschodniego: „S-0”. Litery były pochyłe, nieco nerwowe. Nina przełknęła ślinę. — „S–zero”? — wyszeptała. — Nigdy czegoś takiego nie widziałam na planie. Tu są tylko sale od 1 do 34. Maks pochylił się, patrząc tuż nad jej ramieniem. Na marginesie dostrzegł jeszcze jeden dopisek: „test dzwonka 19:07”. — Kto robi test dzwonka po siódmej? — mruknął. — To jest podpisane? — Przesunął palcem po żółtej taśmie papieru. Nic, tylko lekka smuga grafitu. Z głośnika w suficie strzyknął krótki szum, jakby budynek kaszlnął. Przez bibliotekę przebiegł chłód. Wszyscy zamarli, nasłuchując. Zegar nad biurkiem wskazywał 19:05. — Dobra — powiedziała Pani Róża, zerkając przez drzwi. — Ja muszę zamknąć. Wy też już zajmijcie się sobą. I pamiętajcie: do wschodniego skrzydła nie ma wstępu. — Jasne — odpowiedzieli chórem, a potem, gdy tylko drzwi biblioteki zamknęły się z cichym klik, spojrzeli na siebie porozumiewawczo. — Jeśli mamy kręcić coś, co ludzi ruszy, to właśnie tam — uśmiechnął się krzywo Maks. — Zapiszemy kadry, i tyle. Nie musimy wchodzić daleko. — Nie jestem głupia, żeby przeskakiwać taśmy. — Leila schowała notatnik, ale zatrzymała arkusz z dopiskiem „S-0”. — Ale… zobaczyć z bliska to nie grzech. Kiedy wrócili na parter, korytarz wydał się jeszcze dłuższy, jakby ściany pracowały, przyciągając ich w stronę zakazanej części. Po drodze minęli gablotę z archiwalnymi zdjęciami: drużyna siatkarek z 1991 roku uśmiechała się nierówno, a pod zdjęciem ktoś ołówkiem dopisał kilka nazwisk. Nina kątem oka dostrzegła datę „1972” w rogu czarno-białej panoramy klasy. Na odwrocie gabloty mignęła inna fotografia: korytarz piwniczny, tablica „Pomieszczenia techniczne”. Uderzyła ją prosta rzecz — nad tablicą wisiała mała plakietka z numerem, ledwo czytelna na powiększeniu. Wyciągnęła telefon i przybliżyła zdjęcie. S-0. — Zobaczcie — szepnęła. — To nie jest tylko czyjś żart. Taśma ostrzegawcza zafalowała, choć z okien nie wdzierał się żaden przeciąg. Za drzwiami „Remont” było ciemno, ale w szczelinie przy podłodze paliła się bardzo cienka linia zieleni — światło awaryjne od wyjścia ewakuacyjnego. Obok klamki znajdował się stary przycisk z metalową osłoną, jak w windzie sprzed pół wieku. Nad nim migotał diodą mały prostokątny panel. — Zamknięte na elektronikę — stwierdziła Leila. — A przyciski są poza obiegiem. Super. Maks przyklęknął i zajrzał pod drzwi. Na kamiennej posadzce po drugiej stronie leżała cienka warstwa kurzu przerywana czymś, co wyglądało jak ślad po przeciągniętym krześle. A może to tylko wyobraźnia. — Poczekajcie — Nina rozejrzała się i wyciągnęła dłoń w stronę kaloryfera pod oknem. Między żebrami tkwił zaklinowany metaliczny drobiazg. Szarpnęła ostrożnie i wydobyła mały mosiężny klucz na breloku z wypłowiałą literą. Litera była tylko jedna, wyraźna: S. — To nie żart — odetchnął Maks. — Jakby ktoś zostawił… Nie dokończył, bo z głośników na całym korytarzu popłynęły trzy krótkie, suche dźwięki. Potem zadzwonił dzwonek. Dokładnie o 19:07. Z telefonu Niny przyszło powiadomienie: wibracja tak gwałtowna, że podskoczyła. Ekran rozświetlił się automatycznie. „Plan na dziś — aktualizacja: klasa 2D. Sala: S-0. Opiekun: —”. Dokładnie tak, z pauzą, bez nazwiska. — Ktoś robi sobie z nas głupie żarty — powiedziała Leila, ale jej dłonie były chłodne, gdy dotknęła ramienia Niny. — To… to może być jakiś błąd systemu. — System nie wrzuca sal, których nie ma na planie — odparł cicho Maks. — I nie robi tego w chwili, gdy znajdujemy klucz. Przełknęli nerwowo, nasłuchując. Po drugiej stronie drzwi coś zaszeleściło, jakby ktoś położył papier na biurku. Panel nad klamką zamigotał, skacząc między czerwonym i zielonym. Potem błysnął krótko raz, drugi — i zastygł na zielono. Zamek w drzwiach kliknął, metaliczny odgłos rozbrzmiał niewspółmiernie głośno w pustym korytarzu. — Nie musimy wchodzić — powiedziała Nina, i choć głos miała opanowany, poczuła, jak szybciej bije jej serce. — Tylko spojrzymy. Dosłownie jeden kadr. Przesunęła palce po chłodnej, lekko chropowatej klamce. Złożyła dłoń z kluczem, ale nie było go potrzeba — drzwi same puściły pod naciskiem, jakby z drugiej strony ktoś delikatnie, lecz zdecydowanie je odblokował. Z wnętrza powiało wilgocią i jeszcze czymś, co trudno było nazwać: zapachem kredy, starej farby, jesiennych liści przyniesionych na butach, jakby piwnica pamiętała wszystkie jesienie naraz. W półmroku dostrzegli kontur schodów opadających w dół i wąską smużkę światła, które nie wiadomo skąd wzięło się na dolnym podestie. Dokładnie w tej chwili wszystkie trzy telefony zadrżały jednocześnie, jak na komendę, wyświetlając ten sam komunikat, niepodpisany: „Wejście odblokowane. Sala: S-0. Proszę o ciszę”. Nina spojrzała na Maksa i Leilę. W oczach mieli mieszankę lęku i ekscytacji, tę samą, która ich zawsze prowadziła tam, gdzie było coś do odkrycia. Wzięła głęboki oddech. Na dole coś bardzo cicho zaszurało, jakby ktoś odsunął krzesło od stołu. — Raz, dwa, trzy? — wyszeptała, kładąc dłoń na chłodnym metalu. I kiedy pchnęła drzwi szerzej, usłyszeli wyraźny, krótki szept, dochodzący z głębi schodów, jakby szkoła wypowiadała ich imiona jeden po drugim.