Poniedziałkowy deszcz smużył po szybach jak napisy, które ktoś wpisywał w zwolnionym tempie. Szkoła Podstawowa nr 23 miała dwa oblicza: nowe skrzydło ze szkła i metalu, gdzie pachniało świeżą farbą, oraz stare, porośnięte bluszczem, z wąskimi korytarzami i wyślizganymi schodami. Lena lubiła tamto stare skrzydło. Kiedy zapadała cisza, słychać było, jak mury oddychają. Weszła do środka, otrzepując kaptur, z deskorolką przytroczoną do plecaka i słuchawkami zwiniętymi w kieszeni bluzy. Była z tych osób, które najpierw słuchają, a dopiero potem patrzą: czyjeś kroki, skrzypnięcie drzwi, pojedynczy ton z pracowni muzycznej w „dwójce”. Z dzwonkami była zaprzyjaźniona jak nikt – wiedziała, ile sekund trwa każdy, który brzmi z megafonów przy suficie, i lubiła, kiedy między tonami pojawiają się dziwne przerwy, jakby elektroniczny oddech. – Słyszałaś? – Basia wyskoczyła zza filaru z aparatem przewieszonym przez ramię. – Plan zmienili. W-f o ósmej, serio? – Serio – mruknął Marcel, doskakując z kieszeniami wypchanymi kablami i pudełeczkiem po gumach do żucia. – Ale patrz na to – uniósł telefon. – W nocy dron nagrywał stadion. Nie pytaj skąd dron. Pusta murawa, a o trzeciej nad ranem zapaliło się światło w oknie starej świetlicy. – Może pan Gienek zostawił – parsknęła Basia. – Albo duch dyżurującego. Lena nie odpowiedziała. Zatrzymała się, kiedy rozległ się dzwonek na pierwszą lekcję. Dźwięk potoczył się po korytarzu, odbił od białych drzwi z numerami 214, 216, 218, i nagle urwał się w dziwnym miejscu, jakby ktoś zaciął plik audio. Po krótkiej przerwie wrócił, ale miał w sobie coś nie-tego: krótsze, dłuższe, dłuższe, krótsze. Lena zmarszczyła brwi. Przypomniała sobie biwak nad jeziorem i latarkę Marcela migającą kropkami i kreskami w ciemny las. – Słyszysz to? – spytała cicho. – Tak jakby… – Wiem, wiem – wyszeptał Marcel, jakby rozmawiali na sprawdzianie. – Też to mam. Jak sygnał. Sala 214 pachniała kredą i markerem do tablicy. Na ławce stała makieta średniowiecznej baszty z papieru, a na oknie ktoś nakleił wycinek z plakatu o pikniku rodzinnym. Do klasy weszła nowa nauczycielka historii w długiej, grafitowej spódnicy i z grubym zeszytem pod pachą. – Jestem pani Rymsza – oznajmiła. – Zaczniemy rok od projektu o naszej szkole. W bibliotece, w starym skrzydle, leżą kroniki i plany budynku sprzed lat. Zespół, który się zgłosi, będzie prowadził archiwum klasowe. – Uśmiechnęła się lekko. – Uprzedzam, część piwnic jest wyłączona z użytku. Remont. Proszę tam nie schodzić bez opiekuna. Lena podniosła rękę pierwsza. – Mogę być w zespole. – Ja też – powiedzieli jednocześnie Basia i Marcel. – Znakomicie – kiwnęła pani Rymsza, podając im laminowaną karteczkę z pieczątką „Zgoda na dostęp do czytelni archiwalnej, do godz. 13.00”. – Biblioteka otwarta jest w długi korytarz. A teraz, podręczniki. Lena przez pół lekcji słuchała połową ucha. Druga połowa wciąż rozkładała dzwonek na części. Kropka, kreska, kreska, kropka. Pod palcami rysowała w zeszycie rytm, jakby to była partytura. „P-i-w…” – układało się nagle w głowie. Zacisnęła długopis. Na przerwie przecisnęli się między stolikami pod oknami, gdzie dziewczyny z 7b wymieniały tiktoki, i pobiegli do biblioteki. W nowym skrzydle wszystko było jasne, prawie bez zapachu. W starym znów pojawiała się mieszanka papieru, kurzu i pasty do podłóg. – Dzień dobry, pani Nelu – ukłonili się przed bibliotekarką o siwych włosach spiętych w klips. – Znakomite dzieci – powiedziała pani Nela z uśmiechem. – Kroniki mamy w czytelni po lewej. Tylko proszę ostrożnie, to egzemplarze jedyne. Czytelnia była mała, ze stołem pamiętającym czasy, kiedy w szkole uczyły się jeszcze mamy. Na półce leżały grube tomy: „Kronika 1986–1995”, „Kronika 1996–2005”, „Plany ewakuacyjne – archiwum”. Basia od razu sięgnęła po kronikę z lat dziewięćdziesiątych, Marcel – po te plany. – Patrzcie – Lena przesunęła palcem po starym schemacie budynku. – „Schody A0: przejście do poziomu technicznego, tzw. poziom zero”. – Poziom zero? – powtórzyła Basia. – Nie mamy teraz żadnego „poziomu zero” na planach przy wejściu. – No właśnie – Marcel wyjął ze swojego plecaka nowy plan ewakuacyjny, który kiedyś odpadł z tablicy ogłoszeń i dziwnym trafem trafił do jego kolekcji. – Zobacz. Tu schody A kończą się na piwnicy. Nie ma żadnego „A0”. Lena przełknęła ślinę. Obok w kronice Basia znalazła fotosy z przedstawień teatralnych i wpisy o konkursach. Jeden z rozdziałów był dziwnie cienki, jakby coś z niego wyjęto i znów wklejono. Widać było świeższą kartkę i nierówny brzeg. – To jest jakieś sklejone – mruknęła Basia. – Nie wolno rozrywać, nie patrz na mnie tak. Ale zobaczcie obok: zdjęcie „Klasa przygotowawcza – grupa 0”. Nigdy o tym nie słyszałam. – To było dawno – powiedziała pani Nela zza regału, jakby miała siódmy zmysł. – Inne programy, inne nazwy. Coś tam przebudowywali wtedy, ale to nie moja działka. Lena wbiła wzrok w stary plan jeszcze raz. Schody A. Strzałka. Poziom poniżej piwnicy, narysowany kreską bledszą niż reszta, jakby ktoś nie chciał, żeby było to zbyt widoczne. Po dzwonku na kolejną lekcję znów pojawił się dziwny rytm. Lena nie umiała już udawać, że to nic. Wyciągnęła stronę z zeszytu i zaczęła pisać kropki i kreski, słuchając uważnie, licząc oddechy między sygnałami. Skreślała, poprawiała, aż wreszcie napisała drukowanymi literami: P I W N I C A. – To nie może być przypadek – powiedział cicho Marcel, kiedy pokazała mu kartkę. – Albo ktoś się z nas nabija, albo… – Urwał. – Idziemy na długiej przerwie. – Nie bądźcie śmieszni – Basia nerwowo owinęła gumkę do włosów. – W regulaminie jest napisane „nie schodzić”. Pani Rymsza mówiła. A pan Gienek dostanie szału. – Nie musimy schodzić – powiedziała Lena, choć serce jej przyspieszyło. – Tylko sprawdzimy, co to za „A0”. Zajrzymy. Jeśli coś, zawracamy. Zgoda? Basia westchnęła. – Dobra. Ale jak nas złapią, mówicie, że to wasz pomysł. Korytarz w starym skrzydle na dole był chłodniejszy. Na ścianach zawieszono stare fotografie w drewnianych ramach: uczniowie z lat osiemdziesiątych z kokardami we włosach i chłopcy w swetrach we wzory. Pod nogami skrzypiała deska, której skrzypienie znał każdy dyżurny nauczyciel. Na drzwiach po lewej widniał napis „Magazyn dekoracji”, po prawej „Magazynek sprzętu sportowego”. Dalej były schody w dół. Nad nimi lampka z mlecznego szkła migała jak powieka. – To tu – Lena i tak mówiła szeptem, mimo że nikogo nie było w pobliżu. – Schody A. Zeszli jeszcze niżej. Kiedy dotknęli poręczy, poczuli chłód. Na dole wisiała tabliczka z odrapanymi literami „Piwnica – wstęp tylko dla personelu”. Za tabliczką był wąski korytarz i stalowe drzwi z małym czytnikiem kart. Nie wyglądały jak fragment starej szkoły. Bardziej jak wejście do serwerowni. – Serio? – Basia przykucnęła i przyjrzała się zamkowi. – Od kiedy my mamy czytniki? – Od zawsze chcieliśmy mieć – mruknął Marcel, który już przykładał do czytnika swoją legitymację szkolną, bo niby czemu nie. Czytnik nawet nie piknął. Po lewej, przy listwie przypodłogowej, kurz ułożył się w cienką warstwę. Lena kucnęła obok Basi. Zobaczyła odciśnięte podeszwy – niewyraźne, jakby ktoś przeszedł tędy dzień albo dwa wcześniej i przepchnął coś ciężkiego, co zamazało ślady. Obok leżała cienka kredka stolarska, zbyt nowa jak na zapomniany kąt i zbyt niepasująca do piwnicy szkoły. – Ktoś tu był – szepnęła. – Albo jest – dodał Marcel, zerkając przez wąską szczelinę między drzwiami a futryną. – Patrz, z tamtej strony pali się jakieś światło. Albo odbija się z lampy. Albo… Z góry dobiegł trzeci dzwonek. W piwnicy był przytłumiony, jakby ktoś przykrył głośnik kocem. Lena poczuła, jak dźwięk rozkłada się w przestrzeni na krótkie i długie tony, jak wcześniej. Skóra na karku jej ścierpła. W tej samej chwili, bez żadnego dotyku, czytnik przy drzwiach zamigotał. Raz, drugi. Cicho, prawie niesłyszalnie, coś kliknęło w środku zamka. Basia wstrzymała oddech. – Słyszeliście? – Ktoś otwiera z tamtej strony – Marcel odsunął się pół kroku, ale nie na tyle, by stracić widok. – Albo coś się psuje. Lena uniosła wzrok. Na ekranie jej telefonu pojawiła się nowa sieć Wi‑Fi: „Klasa-0”. Sygnał był mocny, jakby router stał tuż za drzwiami. Basia spojrzała na swój ekran. Miała to samo. – Nie łącz się – powiedziała szybko. – Nie łącz się bez hasła. Czytnik zamigotał zielenią. Drzwi drgnęły. To było ledwie kilka milimetrów, ale poczuli podmuch zimnego powietrza, który przyniósł ze sobą zapach mokrego betonu i czegoś jeszcze – smaru? farby? – jakby świat po drugiej stronie był zatrzymany innego dnia niż ich. – Halo? – odważył się Marcel. – Jest tam kto? W odpowiedzi Lena usłyszała coś, co nie było dzwonkiem, nie było też zwykłym odgłosem. Jakby ktoś, bardzo blisko, wymówił jej imię – tak lekko, jak drżenie nuty, której nie można już zatrzymać. I wtedy drzwi poruszyły się po raz drugi, tym razem wyraźniej, jakby niewidoczna ręka właśnie chwytała za klamkę od środka.