Był wieczór wigilijny w mieszkaniu, w którym Hania mieszkała z mamą. Za oknem cicho padał śnieg, osiadając na latarniach. W pokoju unosił się zapach pierogów i choinki, a światełka migały na gałązkach jak małe świetliki. Hania ostrożnie ustawiła aniołka i gwiazdę na samym czubku. Nagle usłyszała delikatne dzwonienie pod oknem. To nie był telefon ani telewizor. Dźwięk przypominał brzęk dzwoneczka od sań. Hania otworzyła okno i spojrzała na balkon. Na parapecie leżała mała czerwona paczuszka. Na wstążce połyskiwał srebrny dzwoneczek i gwiazdka. Dziewczynka przyniosła paczkę na stół obok choinki. Dołączona karteczka miała duży napis: *„Otwórz, gdy zabłyśnie pierwsza gwiazda.”* Hania spojrzała w stronę okna, lecz niebo było zasnute chmurami. Wtem dzwoneczek zadźwięczał, a paczuszka lekko się poruszyła. Za drzwiami rozległo się ciche pukanie – raz, potem drugi. A po chwili ktoś wyszeptał cichutko: *– Haniu... pomożesz?*