W ogrodzie babci Neli wszystko pachniało latem: świeżymi drożdżówkami, mokrą trawą i gruszkami dojrzewającymi w słońcu. Nad żółtym domkiem krążyły jaskółki, a po płocie leniwie chodził kot Migotek, biały w łaty, z czarnymi uszami i ogonem jak piórko. Tuż za grządką marchewek stała stara grusza. Jej pień był popękany jak dłonie babci, a na jednym z konarów wisiał mały wiatraczek, który furczał, gdy tylko dmuchnął wiatr. Hania miała siedem lat i czerwone podkolanówki, które uważała za szczęśliwe. Franek miał pięć lat, kieszenie pełne kamyków i pytania, które nie mieściły mu się w głowie. – Babciu, a czemu ta grusza szumi, kiedy nie wieje? – spytał Franek, kładąc ucho na korze. – Bo ona słucha – uśmiechnęła się babcia Nela. – A jak się dobrze słucha, to potem się też dobrze odpowiada. Babcia postawiła na trawie błyszczącą konewkę. Była srebrna, w gwiazdki, a na rączce miała wygrawerowaną chmurkę. – To jest Konewka Chmurna – powiedziała babcia, strzepując z fartucha mąkę. – Podlewa tylko wtedy, kiedy ktoś słucha wiatru. Spróbujcie. Hania i Franek pochylili się nad konewką. Przechylili ją ostrożnie. Nic. Ani kropli. – Może jest pusta – mruknął Franek. – Najpierw uszy – przypomniała babcia. – Usiądźcie pod gruszą, zamknijcie oczy i słuchajcie. Usiedli więc pod grubym pniem. Migotek ułożył się obok nich, ogonem zamiatając po trawie. Dźwięki ogrodu były jak kołysanka: bzyczenie pszczoły, furkot wiatraczka, ciche tup-tup wróbli, którzy skakali po ścieżce. A potem Hania usłyszała coś jeszcze. Bardzo cichutki szept w koronach drzew. Jakby ktoś mówił: psst, psst... już czas. – Słyszę! – wyszeptała. – Coś mnie woła. Franek skinął głową. – Ja też. I jakby... tyk, tyk... – Nachylił się do pnia. W środku naprawdę coś tykało, jak mały zegarek. Hania chwyciła konewkę. Tym razem gwiazdki na jej bokach roziskrzyły się, a z dziobka popłynęły drobniutkie krople. Nie wyglądały jak zwykła woda. Były jak maleńkie światełka, które tańczyły w powietrzu i pachniały deszczem w lipcu. Podlali ziemię pod gruszą. Kora w miejscu, gdzie spadały krople, zrobiła się gładka i ciemniejsza, jakby ktoś narysował na niej plamkę. Plamka rosła, rosła, aż stała się okienkiem. A potem okienko zamieniło się w maleńkie drzwiczki – takie, jak do domku dla lalek. Były niebieskie, z maleńką klamką i dziurką od klucza w kształcie pestki. Migotek miauknął zdziwiony i dotknął drzwiczek łapką. Drzwiczki lekko zadźwięczały, jakby były z cienkiego metalu. – Ojej – sapnął Franek. – Kto tu mieszka? – Może wiewiórka? – zastanowiła się Hania, ale wiewiórki raczej nie mają kluczy. Przyłożyli uszy do pnia. W środku znów rozległo się tyk, tyk, a potem cichutkie – halo... – tak miękkie, że aż łaskotało w szyję. – Musimy znaleźć klucz – powiedziała Hania. – Dziurka jest jak pestka. Może klucz też jest pestką. Rozglądali się po trawie. Były tam listki gruszy, białe płatki koniczyny i maleńkie stokrotki. Nic, co wyglądałoby jak klucz. Migotek podniósł ogon do góry i ruszył w stronę grządki z truskawkami. Co chwilę oglądał się na dzieci, jakby mówił: no chodźcie. – Idziemy za Migotkiem – zdecydował Franek. Kot zaprowadził ich pod konar gruszy, gdzie ziemia była chłodna i miękka. Hania wsunęła rękę między korzenie. Poczuła coś gładkiego, twardego. Wyciągnęła to ostrożnie. Na jej dłoni leżała pestka gruszy. Nie była zwyczajna: miała w środku maleńką dziurkę, a na brzegach srebrne kropeczki, jak krople z Konewki Chmurnej. – Wygląda jak klucz! – Franek aż podskoczył. – Spróbuj! Hania przewlekła przez pestkę cieniutką wstążkę, którą miała we włosach, żeby jej nie upuścić. Pestka przyjemnie ogrzała jej palce, jakby trzymała malutkie słoneczko. Powoli, bardzo powoli zbliżyli się do drzwiczek. Wiatraczek na gałęzi przestał furczeć, jakby cały ogród wstrzymał oddech. W oddali zaszczekał pies, ale jego szczekanie brzmiało daleko, jak zza zasłony. – Ja trzymam, a ty wkładasz – szepnął Franek, biorąc Hanię za rękę. Migotek usiadł obok, z oczami jak dwa bursztyny, i nie mrugał. Dziurka od klucza błysnęła srebrnie. Hania uniosła pestkę i dotknęła nią brzegu. W tej samej chwili z głębi pnia popłynął cichy dźwięk, jak melodia grana na szklanych kieliszkach. Kora wokół drzwiczek nabrała ciepła. Coś w środku westchnęło. Tyk, tyk, tyk... a potem – puk! – Słyszysz? – Franek ścisnął mocniej Hanię za rękę. – Ktoś puka! Hania przyłożyła pestkę do dziurki. Pasowała jak ulał. Jeszcze nie przekręciła, kiedy klamka sama drgnęła, a przez szczelinę, której jeszcze przed chwilą nie było, przemknęła wstążka złotego światła i dotknęła ich policzków jak ciepły dotyk gruszki prosto z gałęzi. Puk. Puk. Puk. Trzy równe stuknięcia od środka. Migotek zastrzygł uszami. Wiatraczek zrobił jeden krótki obrót i zamarł. – Gotowa? – szepnął Franek. Hania wzięła głęboki oddech. W ogrodzie było nagle tak cicho, że słyszeli swoje serca. Pestka-klucz błyszczała w jej dłoni, a klamka poruszyła się po raz drugi, tym razem mocniej...