W kamienicy przy ulicy Kwiecistej, na samym poddaszu, mieszkała Babcia. Pachniało tam pieczonym jabłkiem, kurkumą i świeżą pościelą. Tego popołudnia deszcz bębnił w szybę, a na klamce wisiały dwa małe płaszcze: żółty w kropki i granatowy w gwiazdy. — Babciu, możemy rysować na podłodze? — zapytała Lila, która miała siedem lat, długą grzywkę i kieszenie pełne guzików. — Tylko kredą, kochanie, i tylko w korytarzu — uśmiechnęła się Babcia i postawiła na stole kubek z kakao. — A jak skończycie, to razem posprzątamy. Kostek, młodszy brat Lili, miał pięć lat i nosił skarpetki w paski. Już wyciągał pudełko z kolorową kredą. Korytarz u Babci był długi jak pociąg i cichy jak wieczorem księżyc. — Zrobimy wielkie drzwi! — powiedziała Lila. — Takie do innego miejsca. Z klamką, zawiasami i dziurką od klucza. — A po drugiej stronie będą latawce — dodał Kostek. — I trawa, która śpiewa. Lila zaczęła rysować. Najpierw prostokąt, potem łuk u góry, ozdobne listki po bokach. Kostek ostrożnie dorysował okrągłą klamkę i małą, okrągłą dziurkę tuż pod nią. Linie były grube, miękkie i lekko się kruszyły, zostawiając kolorowy pyłek. — Dobrze by było mieć klucz — mruknęła Lila, przykładając palec do brody. — Może jest w skarbczyku Babci? — szepnął Kostek. Skarbczykiem nazywali mały kredens, w którym Babcia trzymała dziwne skarby: wstążki, guziki, pudełka po cukierkach i drewniane klamerki. Lila ostrożnie otworzyła drzwiczki. W środku, na samym końcu, znalazła blaszane pudełko z namalowanym kotem i księżycem. — Mogę? — zawołała do kuchni. — Zaglądajcie, tylko niczego nie kruszcie! — odpowiedziała Babcia, mieszając łyżką w garnku. — Tam jest sporo starych drobiazgów. Lila uniosła wieczko, a kostki kredki stuknęły o drewno. W pudełku leżał mały srebrny kluczyk. Na jego główce ktoś wyrył chmurkę. — Pasuje! — Zachwycony Kostek podskoczył tak, że skarpetki zsunęły mu się o centymetr. Kiedy kluczyk dotknął narysowanej dziurki, stało się coś bardzo cichego. Jakby pod deskami zaszemrał śmiech. Klamka, narysowana grubą, żółtą kredą, nagle... zrobiła się chłodna, jak prawdziły metal. — Czujesz? — Lila położyła na niej palce. — Ona jest twarda. Kostek przyłożył ucho do drzwi. — Tam... coś szumi. Jak wiatr z latawcami. Cały korytarz ucichł. Deszcz nadal stukał, ale jakby dalej, za grubą zasłoną. Zegar na ścianie tykał powoli i patrzył na dzieci okrągłym, mądrym okiem. Kiedy Lila wsunęła kluczyk, kredowa dziurka od klucza mignęła srebrną iskrą. „Klik.” — Lila, a jak tam jest ciemno? — zapytał szeptem Kostek. — Najpierw zajrzymy — odszepnęła Lila. — Jak w szafie, kiedy bawimy się w chowanego. Babcia, przechodząc obok z blachą jabłkowego placka, kucnęła przy drzwiach z kredy. Popatrzyła na klucz, potem na dzieci. Uśmiechnęła się tak, jakby znała już bardzo dużo rysunkowych historii. — Pamiętajcie, weźcie swetry — powiedziała tylko, jakby radziła na jesienną wycieczkę. — I nie rozmawiajcie z pierwszym lepszym wiatrem. — Z wiatrem nie rozmawia się pierwszym lepszym, tylko drugim — zażartował Kostek i wszyscy troje się roześmiali. Babcia wróciła do kuchni, a Lila ostrożnie przekręciła kluczyk. Zamek zaskoczył, ale nie tak, jak zwykły zamek. Zadrżała podłoga, a kredowe linie drgnęły, jakby nabrały wody i światła. Klamka błysnęła. Na moment w całym korytarzu zapachniało morzem i cynamonem. — Słyszysz te dzwoneczki? — zapytał Kostek, łapiąc Lilę za rękaw. Gdzieś, bardzo daleko, zabrzęczały trzy dźwięczne nuty, jak małe, srebrne rybki. Przez cienką szczelinę między drzwiami a podłogą zaczęło wpadać wyjątkowe światło. Nie było białe ani żółte. Było jak poranna mgiełka, w której tańczą iskry. Kostek przykucnął i zajrzał pod same drzwi. — Tam są... schodki? — W jego oczach odbiły się miękkie, białe stopnie, jakby ułożone z chmur. Lila poczuła, że jej serce bije szybciej, ale nie ze strachu, tylko z ciekawości, która łaskocze w brzuchu. Ostrożnie położyła dłoń na klamce. Była ciepła jak kubek z kakao. — Jeszcze kawałek — szepnęła. — Tylko trochę. Drzwi uchyliły się o szerokość dłoni. Korytarz zrobił się większy, jakby miał więcej miejsca na oddech. Z drugiej strony powiał miękki wiatr, pachnący kurzem starych książek, mokrą trawą i czymś, co przypominało pieczone jabłka, lecz słodsze. — Spójrz! — Kostek wskazał palcem na coś, co mignęło tuż przy progu. Z wnętrza wypadło piórko. Nie było jak zwykłe piórko. Miało cieniutkie, złote brzegi i było ciepłe, kiedy Lila dotknęła je opuszkiem palca. — Ono świeci — wyszeptała. — Ale tylko w środku. Piórko zatrzepotało, jakby wstydziło się być tak blisko podłogi, i uniosło się wyżej, aż do poziomu oczu. Zatańczyło mały kółek-taniec i poleciało z powrotem, w szczelinę. Wtedy w środku coś zaszemrało, jak śmiech zagubionego strumyka. Potem rozległo się ciche: puk, puk, puk — trzy razy, bardzo uprzejmie. — Kto puka do naszych narysowanych drzwi? — zapytał Kostek, podskakując z emocji. Drzwi odpowiedziały tylko leciutkim drgnięciem. Klamka poruszyła się sama, jakby ktoś po drugiej stronie też miał do niej rękę. Zewnątrz deszcz zamilkł, jakby cały świat na chwilę przystał. — Jesteście gotowi? — dobiegł ich głos Babci z kuchni. Był spokojny, a jednocześnie pełen czegoś, co zawsze sprawiało, że Lila czuła się odważniejsza. — Trochę — powiedziała Lila, ale głos uciekł jej w szept. Zdjęła z krzesła swój sweter w gwiazdy i założyła go szybko. Kostek naciągnął kaptur od bluzy tak, że wyglądał jak miękka żaba. Stanęli razem przy drzwiach, blisko, tak blisko, że Lila czuła ciepło dłoni brata. — Policzmy do trzech — zaproponował Kostek. — Ty liczysz, a ja trzymam klamkę. — Raz... — Lila wzięła oddech i poczuła zapach, którego nie znała, a który był jak obietnica wakacji. — Dwa... — Korytarz jakby pojaśniał, a kredowe linie wokół drzwi zamigotały jak gwiezdny pył. — Trzy! — powiedzieli razem. Klamka przekręciła się do końca z cichym „klik”. Drzwi uchyliły się szerzej. Po tamtej stronie mignęły miękkie schodki z chmur, dalekie, kolorowe latawce i coś, co wyglądało jak drewniana latarnia zawieszona w powietrzu. I wtedy, dokładnie w tej samej chwili, której nie dało się zatrzymać, z wnętrza popłynął do nich głos, ciepły i zaskoczony: — Lila? Kostek? Dzieci spojrzały na siebie tak, jak patrzy się, gdy otwiera się zupełnie nowa sobota. A klamka w ich dłoniach nagle zrobiła się jeszcze cieplejsza, jakby ktoś po drugiej stronie zaczął otwierać drzwi na oścież...