Na końcu ulicy Rumiankowej stał staw tak gładki, że lubił udawać lustro. A tuż przy jego brzegu rosła stara wierzba. Zwieszała długie gałązki aż do samej wody, jakby głaskała fale. Latem dawała cień, jesienią szeptała o liściach, a zimą otulała się śniegiem jak szalikiem. Zosia i Tolek znali tę wierzbę od zawsze. Zosia miała siedem lat i włosy związane w dwa sprężyste kucyki. Tolek miał sześć lat, kieszenie pełne skarbów i buty, które zawsze znajdowały kałuże. Czasem towarzyszył im wróbelek Pchełek, niewielki jak rożek lodów, za to odważny jak czapka strażaka. Pewnego wieczoru, tuż po deszczu, powietrze pachniało mokrą trawą i świeżymi bułkami z piekarni. Staw mrugał srebrkami, a wierzba wyglądała, jakby ktoś posypał jej liście iskrami. Zosia przyłożyła ucho do pnia. — Słyszysz? — szepnęła. Tolek też przyłożył ucho. Zamiast zwykłego szur-szur, usłyszeli trzy ciche nuty, jak na maleńkim flecie: ti-rii, ti-rii, ti-rii. Pchełek nadstawił główkę i zafurkotał skrzydłami tak szybko, że zrobił mały wiatr. Nagle z wysokiej gałęzi odłączył się jeden liść. Nie spadał zwyczajnie. Krążył w powietrzu, wirował, a na jego zielonej skórce błysnęły jasne kropki, ułożone jak gwiazdy. Liść wylądował prosto na dłoni Zosi. Był ciepły, jakby leżał na słońcu. — Zobacz! — Tolek wskazał pień. — Tam… coś się rysuje! W korze wierzby pojawiły się delikatne linie, najpierw jak pajęczynka, potem coraz wyraźniejsze. Powstał zarys małych drzwi. Miał kształt łuku, a pośrodku wyrosła okrągła gałka, podobna do żołędzia. Nad drzwiami błyszczały trzy listeczki ułożone jak nuty na pięciolinii. Zosia dmuchnęła na liść w swojej dłoni. Błyszczące kropki przesunęły się i ułożyły strzałkę, która wskazała prosto na gałkę w korze. Pchełek zniżył lot, piknął zadowolony i usiadł Tolkiem na ramieniu. — Czy to… zaproszenie? — zapytał Tolek bardzo cicho. Zosia nie odpowiedziała. Zrobiła krok do przodu i dotknęła gałki. Była chłodna i gładka. Próbowała przekręcić, ale nic się nie stało. Gałka była nieruchoma jak kamyk. — Może trzeba klucza — mruknął Tolek, wyciągając z kieszeni ołówek, kapsel, guziczek i kawałek sznurka. Żaden ze skarbów nie pasował. Wróbelek Pchełek nagle uniósł się w powietrze i zanurkował w trzcinach. Słychać było tylko plusk i szu-szu. Po chwili wrócił, ciągnąc w dziobie coś, co wyglądało jak piórko, ale nie było ptasie. Było srebrne, cieniutkie i drżało jak promyk wody. — Skąd to? — zdziwiła się Zosia. Pchełek puścił piórko na jej dłoń i dumnie spęczniał. Gdy Zosia przybliżyła piórko do zarysowanych drzwi, srebrzysty blask delikatnie poruszył linie w korze. To nie był klucz do dziurki. To było coś w rodzaju pędzelka dla światła. — Spróbuj narysować gałązkę — podpowiedział Tolek. Zosia pociągnęła piórkiem po korze, łącząc kropki z liścia z nutami nad drzwiami. Tam, gdzie dotykała, kora miękła jak gruba tkanina, a ślad rozświetlał się jasnym szlakiem. Wokół zapachniało miodem i deszczem, jak wtedy, gdy otwiera się okno po burzy. — Ojej — powiedział Tolek, robiąc wielkie oczy. — Ona oddycha. Wierzba naprawdę nabrała powietrza. Liście cicho zadźwięczały, jakby ktoś zawiesił na nich maleńkie dzwoneczki. Staw przycichł. Nawet żaby przestały kumkać. Z okien pobliskich domów powoli gasły światła, a niebo nad wodą ciemniało w granat. Zosia i Tolek stanęli obok siebie. Pchełek usiadł im między ramionami, żeby było mu raźniej. Zosia ścisnęła piórko w palcach, Tolek ścisnął dłoń Zosi. — Gotowy? — zapytała. — Jak kromka z dżemem — odparł Tolek, kiwając głową bardzo poważnie. Zosia narysowała ostatnią linię. Srebrny ślad połączył się z żołędziową gałką i wsiąkł w korę. Coś w środku drzewa stuknęło cicho: tik… tak… tik… tak… jak tykanie bardzo starego zegarka. Drzwi zadrżały, a gałka poruszyła się milimetr, potem drugi. Liście nad nimi zaszumiały szybciej. Na wodzie pojawiły się drobne kółka, jakby ktoś niewidzialny stawiał małe kroczki. W korze rozbłysły kręgi światła, coraz jaśniejsze, jak fale na kałuży, gdy spada deszcz. — Słyszysz? — Zosia nastawiła uszy. — Tam ktoś… Z głębi pnia dobiegł dźwięk, którego nie umieli nazwać: trochę śpiew, trochę dzwonek, trochę przewracane kartki. Gałka drgnęła trzeci raz. Pchełek wsunął główkę pod skrzydełko, a potem natychmiast znów ją wystawił, bo ciekawość było większa niż drzemka. Wiatr zawiał prosto od stawu, przynosząc zapach mokrej kory i słodkiej lipy. Zosia poczuła, jak jej serce bije szybciej. Tolek przełknął ślinę i wyprostował się odważnie. Gałka poruszyła się jeszcze odrobinę i… sama zaczęła się obracać. W tym samym momencie tuż przy ziemi coś gwizdnęło, z trzcin dobiegło jedno, bardzo wyraźne: plums!, a na korze pojawiła się wąska, srebrna szczelina, która rozświetliła ich twarze jak latarenka. Drzwi w wierzbie właśnie się uchylały, a po drugiej stronie zamigotał cień, jakby ktoś wyciągał rękę do klamki z tamtej strony.