Kuba i Zosia to rodzeństwo, które bardzo lubiło wspólnie się bawić. Pewnego deszczowego popołudnia, kiedy na podwórku było zbyt mokro na zabawę, postanowili zbudować fort pod swoim wielkim, kolorowym dywanem w pokoju. Układali poduszki, budowali wieże z klocków i chichotali z radości. Nagle Kuba zauważył, że jeden z rogów dywanu unosi się jakby sam, poruszany delikatnym, ciepłym wiatrem. Zosia spojrzała na brata zaskoczona. – To chyba tylko przeciąg – szepnęła, ale jej oczy świeciły ciekawością. Kuba delikatnie podniósł dywan i zobaczył coś, czego jeszcze nigdy nie widział. Na podłodze znajdowały się małe, niebieskie drzwi, które wyglądały, jakby były tam od zawsze. Miały złotą klamkę w kształcie gwiazdki. – Ojej! – wykrzyknęła Zosia. – Skąd się tu wzięły te drzwi? Oboje uklękli obok i przyłożyli ucho do drzwi. Usłyszeli cichy śmiech, jakby za drzwiami ktoś się bawił. Kuba złapał za klamkę, a drzwi otworzyły się z cichym skrzypnięciem. Za progiem nie było podłogi, tylko lśniące schody prowadzące w dół, do miejsca pełnego kolorowych światełek. – Chodźmy tam! – szepnął Kuba, trzymając mocno Zosię za rękę. Razem zaczęli ostrożnie schodzić schodami. Światło wokół nich migotało, a ściany zdobiły malowane żółwie w meloniku, śpiewające kotki i tańczące motyle. Z każdym krokiem dźwięki stawały się wyraźniejsze – ktoś grał na harfie, ktoś inny śpiewał radosną piosenkę. Gdy znaleźli się na dole, otworzyła się przed nimi ogromna polana pełna kwiatów, a pośród nich biegały zwierzęta ubrane w śmieszne kapelusze. Pośrodku polany stał wielki, złoty zegar, gdzie wskazówki tańczyły wokół cyferblatu. Kuba i Zosia stali przez chwilę z szeroko otwartymi oczami. Nagle zza wielkiego kwiatowego krzewu wybiegł królik w kamizelce i zawołał: – Hej, wy! Nowi goście! Szybko, bo zaraz zacznie się parada niespodzianek! Rodzeństwo spojrzało na siebie z zachwytem i pobiegli za królikiem, nie wiedząc jeszcze, co ich czeka na tej niezwykłej polanie...