W Halloween miasto Przymgórze udawało odwagę, wieszając lampiony tam, gdzie zwykle brakowało światła. Mila poprawiła kły w gumowym wampirzym uśmiechu i zasznurowała skate'owe buty. Oskar, w pożyczonej pelerynie nietoperza, gwizdał cicho, żeby wygonić niepotrzebne myśli. Oficjalna szkolna gra terenowa została odwołana, więc postanowili zrobić własną, bardziej ryzykowną. Chodziło o wieżę zegarową nad cmentarzem, zwaną przez wszystkich Domem Wiatrów. Legenda mówiła, że trzynasty dzwon wybiera sobie słuchacza i nie oddaje go pamięci. Rano ktoś wsunął pod drzwi Mili kopertę z lakową pieczęcią z liczbą XIII, aż czerwoną. W środku był szkic miasta, nitka prowadząca do spalonego warsztatu zegarmistrza, oraz mosiężna wskazówka. Kartka mówiła krótko: "Przynieś wskazówkę o północy, naprawimy czas". Pod napisem ktoś domalował piórem mały klepsydrowy znak, dziwnie świecący w cieniu. Mila uznała to za zręczny żart Kai z filmowego kółka, lecz serce przyjęło zaproszenie. Ruszyli po zmroku, z latarkami i cichym planem, zgarniając po drodze ciekawskie spojrzenia. Główne ulice huczały od śmiechu, lecz im bliżej rzeki, tym gęstsza stawała się cisza. Warsztat wyglądał na porzucony, ale drzwi ustąpiły z dźwiękiem jak szept, nie jak skrzypienie. Na ścianach czarniały odciski płomieni, a półki uginały się od słoików pełnych sprężyn. Oskar znalazł księgę z mosiężnymi narożnikami, zatytułowaną "Rejestr Napraw Nadzwyczajnych", i otworzył na dzisiejszej dacie. Pod spisem widniała linijka: "Klient: Mila Nocuła. Usługa: przywrócenie brakującej minuty". Oskar zaburczał, że gra mu się kończy, lecz Mila czuła, że gra dopiero startuje. Poszli więc pod wieżę, po schodach jakby wyrzeźbionych z samego wiatru i piasku. Łańcuch przy bramie trzymała rdzawa kłódka przewiązana wstążką jak z tej pieczęci. Pod murem stały dynie wycięte w tarcze zegarów, każda wskazywała inną, nielogiczną godzinę. Gdy podnieśli klamkę, w oddali zabrzmiał pojedynczy, spóźniony dzwon, choć nie minęła nawet jedenasta. W przedsionku czekał zegar z wahadłem, bez minutowej wskazówki, niemal identycznej z tą w kieszeni Mili. Kiedy uniosła mosiądz, mechanizm zaskrzypiał i wyszeptał metalicznym głosem: "Zapłata w sekundach, tylko tyle proszę". Telefony jednocześnie zadrżały, pokazując godziny sprzed trzech dni, a stoper zaczął liczyć wstecz. Nad nimi rozjarzyło się pulsujące, bladoniebieskie światło, jakby ktoś rozgniatał zorzę w mechanizmie dzwonów. Oskar odwrócił się gwałtownie, bo drzwi bramy za ich plecami domknęły się, wywołując trzynasty dźwięk.