Nela już drugi raz tej nocy zerkała przez okno swojego pokoju. Burzowe chmury wisiały nisko nad dachami niewielkiego miasteczka, a wiatr świstał wśród gałęzi drzew. Czuła niepokój, choć nie potrafiła dokładnie powiedzieć, dlaczego. Nikodem, jej starszy brat, siedział na łóżku z rozłożonym zeszytem i, jak zwykle, udawał skupionego na nauce. Jednak i on co chwilę spoglądał na ciemniejącą ścianę nieba. To była ich pierwsza noc w domu dziadka od czasu jego nagłej przeprowadzki do szpitala. Wszystko wydawało się tu za ciche i za stare. Po kolacji, kiedy ich mama poszła spać, rodzeństwo postanowiło zbadać strych, który od zawsze budził w nich strach i ciekawość. Skrzypiące schody prowadziły ich w górę, a światło latarki drżało w rytmie ich kroków. Na strychu pachniało kurzem i starym drewnem. W kącie, między zakurzonym kufrem a rzędem pustych słoików, Nela dostrzegła coś niezwykłego – stary skórzany pamiętnik z zamkiem. Nie mogli go otworzyć; brakowało kluczyka. Nikodem, próbując rozluźnić atmosferę, żartował o ukrytych skarbach, ale Nela poczuła nagły przypływ lęku. Przez chwilę wydawało jej się, że zza starego lustra ktoś się przygląda… To wtedy z dołu dobiegł cichy dźwięk, jakby ktoś szurał bosymi stopami po parkiecie. Rodzeństwo zamarło. Napięcie w powietrzu rosło z każdym uderzeniem serca, a latarka nagle zgasła, zostawiając ich w zupełnej ciemności...