Ewa zamknęła zeszyt od chemii i rozejrzała się po pustej klasie. Słońce powoli chowało się za horyzontem, a przez brudne szyby do sali wpadały ostatnie promienie światła. Za godzinę szkoła miała być już zupełnie zamknięta. Nauczycielka, pani Karpowicz, pozwoliła im zostać dłużej, bo potrzebowali skończyć prezentację na konkurs. Oprócz Ewy, byli jeszcze Kuba, Agata i Filip. Wszyscy siedzieli wokół stołu, pochyleni nad laptopem. — Ej, ktoś wie, gdzie jest gniazdko? — zapytała Agata, przekładając powerbank z ręki do ręki. — Tam, za szafą — rzucił Filip bez podnoszenia głowy. — Chyba. W tej samej chwili Kuba podniósł wzrok znad telefonu i spojrzał na planszę na ścianie. Próbował się skupić, ale atmosfera pustej szkoły miała w sobie coś niepokojącego. Gdy Ewa odsunęła szafę, zauważyła niewielką klapkę w podłodze — najprawdopodobniej właz do jakiegoś schowka. — Patrzcie na to! — zawołała cicho, wskazując na klapkę. Filip podszedł pierwszy. Spróbowali ją podważyć linijką, a potem scyzorykiem Ewy. Po chwili klapka uchyliła się, odsłaniając kręte schody prowadzące w ciemność. — Co jest…? — wyszeptał Kuba. — To chyba… nie jest na żadnym planie szkoły. Przez chwilę nikt się nie odzywał. Wszyscy wpatrywali się w schody, z których wiał lekko chłodny powiew. Ewa czuła, jak serce bije jej szybciej. Zdecydowali, że zejdą na dół; ciekawość była silniejsza niż strach. Gdy znaleźli się na dole, ich telefony rozświetliły wąski, ceglasty korytarz. Po kilku krokach usłyszeli głuchy szmer, a tuż przed nimi, na ścianie pojawił się dziwny cień — poruszał się powoli, jakby coś kryło się tuż za rogiem…