Kiedy kapsuła transportowa zakołysała się delikatnie po dokowaniu, Nikodem odpiął pasy i zerknął przez iluminator. Przed nim, na tle rozgwieżdżonej pustki, majaczyła stacja badawcza Proxima-3, dawno opuszczona przez swoich twórców. Wokół panowała cisza, którą trudno było wytłumaczyć nawet wszechobecnym próżniom kosmosu. – Jesteś pewien, że to dobry pomysł? – spytała Lena, poprawiając przyłbicę skafandra. Jej głos, choć zniekształcony przez radio, zdradzał ekscytację i niepokój. – Musimy się przekonać, co tu zostawili – odpowiedział Nikodem. – Skoro nikt nie wrócił po te dane, może nie chodzi tylko o awarię. Do nich dołączyła Sajra, najstarsza z trójki, z kieszeniami wypchanymi zapasowymi bateriami i niewielkim dronem zwiadowczym. Była najbardziej opanowana, choć w jej oczach odbijał się cień niepewności. Stacja wyglądała na opustoszałą – światła nie działały, a główny korytarz rozświetlały tylko latarki. Sheety papieru z notatkami oraz rozbite panele komputerowe świadczyły o nagłym, chaotycznym opuszczeniu obiektu. Trójka nastolatków poruszała się cicho, czując coraz gęstsze napięcie. – Słyszycie to? – Lena zatrzymała się, wpatrując się w ciemność. Coś delikatnie zaskrobało pod podłogą. Nikodem wstrzymał oddech. Sajra wyciągnęła drona i puściła go przodem. Obraz z kamerki pojawił się na ich wyświetlaczu. Początkowo zwyczajne: zakurzone szafki, wywrócone krzesła, resztki posiłków. Potem – ciemna, powoli pulsująca mgła, sunąca tuż przy podłodze. Mgła poruszała się jakby była... żywa. – Proxima-3 nie była tylko laboratorium – szepnęła Sajra. – Coś tu eksperymentowano. To nie jest naturalne. Wtem mgła przesunęła się gwałtownie w stronę drona. Głośny trzask rozbrzmiał w komunikatorze, a obraz z kamerki zgasł. Przez chwilę panowała tylko cisza. – Co teraz? – zapytała Lena drżącym głosem. Nikodem spojrzał w ciemność, mając świadomość, że nie są tu sami. Kiedy zza jednych z drzwi dobiegł przeciągły, nienaturalny dźwięk, cała trójka wstrzymała oddech...