Cyrk Aurora przyjechał do miasta bez zapowiedzi. Plakaty z kolorowymi balonami i błyszczącymi postaciami pojawiły się na słupach ogłoszeniowych dosłownie znikąd. Lena, trzynastoletnia miłośniczka książek o magii i tajemnic, poczuła, że musi tam pójść. Tego wieczoru zaciągnęła swojego czternastoletniego brata, Adama, pod wielką kopułę cyrkowego namiotu. W środku powietrze pachniało watą cukrową i karmelem, a światła rozbłyskiwały feerią barw. Byli tam akrobaci zawieszeni pod samym dachem, klaun z dziwnie smutnymi oczami i iluzjonista, który rzucał cień większy od siebie. Jednak najbardziej przyciągnęła ich uwagę dziewczynka w srebrnej masce, która zamiast mówić, poruszała się z gracją kota i rozdawała widzom tajemnicze karteczki. Lena zauważyła, że jej kartka jest pusta. Adam za to odkrył wygrawerowany na swojej symbol złamanego klucza. Niedługo potem światła przygasły i na arenę wyjechał stary, drewniany wóz. Iluzjonista wyciągnął z kieszeni zegarek i zatrzymał go tuż nad głową Leny. W tej samej chwili wokół rozległ się ledwo słyszalny szept: "Nie wszystko, co widzisz, jest prawdziwe..." Ludzie zaczęli szeptać, ktoś za nimi nagle wstał i wybiegł z namiotu. Lena i Adam spojrzeli po sobie z niepokojem, ściskając w dłoniach swoje kartki. Gdy dziewczynka w masce wróciła i stanęła przed nimi, Lena poczuła dziwny dreszcz na plecach. Dziewczynka szepnęła tylko: "Idźcie za mną, jeśli chcecie poznać prawdę". Lena spojrzała na Adama. Wszyscy wkoło zamarli, a czas jakby na chwilę stanął w miejscu. Lena i Adam zdecydowali się wstać ze swoich miejsc i ruszyć za tajemniczą postacią w głąb cyrku, nie wiedząc, dokąd ich to zaprowadzi...