Gdy tego wieczoru Lena stanęła pod rozświetlonymi lampionami Cyrku Szeptów, nie przypuszczała, że zwykła wycieczka z przyjaciółmi przyniesie jej coś więcej niż nudny spektakl. Jako córka sceptyków i samodzielna realistka, nie wierzyła w magię – a już na pewno nie w cyrkową. A jednak, coś sprawiło, że nie wróciła ze wszystkimi do domu po pierwszym akcie. Może było to spojrzenie niepokojąco znajomego iluzjonisty, który podczas pokazu przeniknął wzrokiem tłum, zatrzymując się na niej na ułamek sekundy, a może dziwnie zawieszony nad areną lustro, w którym zauważyła swój własny odbity grymas, jakby przyglądał jej się ktoś inny. Druga część widowni już się przerzedziła, gdy Lena powoli podeszła bliżej areny – wtedy pojawił się Wiktor. Trochę starszy od niej, o ciemnych oczach i dłoniach wiecznie ukrytych w rękawiczkach. "Też zauważyłaś?" – szepnął bez przywitania. "Lustro?" – spytała, nie próbując nawet udawać, że nie rozumie. Skinął głową. "Nie przyszedłem tu przypadkiem. Coś jest nie tak z tym przedstawieniem. Zawsze po pokazie ktoś zostaje... i znika." W tej chwili światła zgasły, a za kulisami rozległ się przeszywający, metaliczny dźwięk. Stare lustro załamało światła w przedziwny sposób, a Lena poczuła, że jej odbicie nagle uśmiecha się szeroko, choć jej twarz była napięta ze strachu. Iluzjonista pojawił się nagle obok nich i skinął głową, jakby zapraszał do gry, której zasad nikt prócz niego nie znał. "Cofając się, już nie wyjdziesz tą samą osobą. Odważysz się przejść przez Lustro Tajemnic?" – zapytał, a arena zawirowała w mglistym półmroku. I właśnie wtedy Lena poczuła, że coś chwyta ją za rękę, a powietrze między nią a lustrem zaczyna gęstnieć, niczym zasłona między dwoma światami...