Miasto spało, kiedy do jego bram wjechały ciemne wozy znane ze swojej złowieszczej reputacji. Cyrk Nocy – wędrowna trupa, która pojawiała się tylko raz na kilka lat i równie nagle znikała. Na rogatkach rozstawiono już ogromny karmazynowy namiot, otulony mgłą pachnącą kadzidłem. Marta, Bartek, Lena i Igor – paczka przyjaciół, która znała się jeszcze z liceum – usłyszeli o niezwykłych występach pod osłoną nocy. Oglądanie cyrku dla dorosłych, o którym krążyły legendy, wydawało się przygodą w sam raz na oderwanie od codziennej rutyny. Pośród świateł i dźwięków wiolonczeli, zachwycali się pokazami żonglerów z ogniem, akrobatkami tańczącymi na jedwabnych szarfach i klaunami, których dowcipy miały drugie dno. Publiczność, mieszanka miejscowych i przyjezdnych, zatracała się w iluzji. Ale to nie dla sztuczek przyszli. Każdy z nich usłyszał szept: "Tylko tej nocy, tylko dla wybranych – Tajemnica Karmazynowego Namiotu." O północy, zgodnie z tajemniczą wskazówką, zebrali się przy wejściu zasłoniętym aksamitną kotarą. Przez szparę sączyło się czerwone światło. Przed bramą stał postawny konferansjer w masce kota, którego wzrok wywoływał dreszcz. "Jesteście pewni, że chcecie wejść?" – zapytał, a w jego głosie brzmiał cień ironii. Z wahaniem, ale również ekscytacją, weszli do środka. Wnętrze namiotu rozświetlały tylko świece, a w powietrzu unosił się zapach róż i tajemnicy. W centrum areny, na podwyższeniu, stała skrzynia pokryta starą, popękaną skórą. Konferansjer zajął miejsce obok niej i rozpoczął opowieść, która wydawała się mówić właśnie o nich – o ich lękach, marzeniach i sekretach, których nie zdradzili nawet sobie nawzajem. W pewnej chwili światło przygasło, a z cienia wyłoniła się kobieta o czarnych, skrzących się sukniach. Spojrzała wprost w oczy każdego z nich i powiedziała tylko jedno słowo: "Wybierzcie." Co takiego znajdowało się w skrzyni? Jaką decyzję będą musieli podjąć? W tej zawieszonej chwili cyrk milczał, czekając na ich ruch...