Mrok powoli osiadał na kampusie Akademii Magów w Zielonych Rozdrożach. Trawy na dziedzińcu delikatnie poruszały się od wiatru, a w powietrzu unosił się zapach starego pergaminu i szałwii. Wysoka, kamienna Wieża Astralna była niemal pusta — to właśnie tam wszechmistrzowie przechowywali zakazane księgi i najpotężniejsze artefakty. Lina, Alan i Fryderyk siedzieli na marmurowych schodach, nerwowo spoglądając na siebie. W ich oczach odbijało się światło księżyca i ekscytacja nagle odnalezioną mapą. W zeszłym tygodniu, podczas nudnych zajęć z Teorii Zaklęć, Alan przypadkiem zsunął z półki stary, zakurzony tom. Księga otworzyła się na wyblakłej stronie z rysunkiem głowy węża i niezwykłymi znakami wokół. Przez kilka dni w tajemnicy rozpracowywali wskazówki. Teraz byli pewni — pod Wieżą Astralną znajdował się tajemniczy portal, o którym mówiła niejasna akademicka legenda. Pod osłoną nocy wymknęli się z dormitorium. Lina prowadziła, ściskając w dłoni srebrny klucz, który znalazła ukryty za losem kamienia pod schodami wieży. Fryderyk niósł świecącą fiolkę z eliksirem światła, a Alan — mapę i notatki. Przekradli się przez korytarze i mijali magiczne pułapki, aż dotarli do niepozornych drzwi w najniższym poziomie wieży. Otworzyli je ostrożnie. Za nimi rozpościerał się chłodny, ciemny korytarz wyłożony czarnymi płytami, które tłumiły każdy dźwięk kroków. Im dalej szli, tym gęstsza stawała się mgła i tym bardziej wyczuwali obecność czegoś nienazwanego. Na końcu korytarza czekała masywna brama opleciona symbolami. Lina dotknęła jej powierzchni i nagle runy zajaśniały niebieskim światłem. Drzwi otworzyły się z przeciągłym skrzypnięciem, ukazując spiralne schody prowadzące w dół. Na dole dochodziły do nich dziwne szepty. Alan przesunął palcami po ścianie i nagle usłyszał, jak głos w jego głowie szepcze słowa z legendy: „Tylko ci, którzy znają własny cień, przekroczą Próg Złudzeń”. Stanęli przed ogromnym portalem z czarnego krystalicznego szkła, którego powierzchnia lśniła niczym nocne niebo. Refleksy światła poruszały się w rytm ich oddechów, a wewnątrz portalu zaczęły układać się niewyraźne, falujące sylwetki. — Jesteście gotowi? — wyszeptała Lina, patrząc na swoich przyjaciół, czując narastające napięcie. W tej chwili wszystko wokół zadrżało, a z wnętrza portalu dobiegł odległy, przyzywający ich głos...