Wszyscy w Starym Mieście wiedzieli, że opuszczone gimnazjum przy ulicy Węgierskiej nie jest zwykłym miejscem. Od lat starsi mówili, że jeśli odważysz się przekroczyć próg po zmroku, możesz już nie wrócić taki sam. Lena, Kacper i Igor długo planowali tę wyprawę. Byli ciekawi, czy stare historie o ukrytym schronie, niewidzialnych przejściach i dziwnych dźwiękach to tylko bajki, czy coś więcej. Wieczorem, kiedy miasto już zasypiało, spotkali się pod wysokim, zardzewiałym ogrodzeniem. Lena zerknęła na zegarek – 23:07. Igor, jak zwykle, udawał, że wcale się nie boi. Kacper miał ze sobą latarkę i stary aparat, bo, jak powiedział, "może uda się zrobić zdjęcie duchowi dyrektora". Przeszli przez dziurę w siatce i stanęli przy zniszczonych schodach prowadzących do głównego wejścia. Drzwi okazały się uchylone. Blady blask latarki rozświetlał fragmenty oderwanej tapety, porozrzucane ławki, stare zdjęcia na ścianach. — Słyszycie to? — Lena przystanęła. Wśród zawodzenia wiatru rozległ się cichy szelest. Kacper wyciągnął aparat, Igor zaśmiał się nerwowo. Z korytarza po lewej dobiegł ich szept — jakby ktoś tuż obok mówił niewyraźnie ich imiona. Przez chwilę stali nieruchomo, aż Lena odważyła się pójść dalej. Korytarz ciągnął się w ciemność. Na końcu majaczyły podwójne drzwi do dawnej sali biologicznej. Igor, chcąc udowodnić odwagę, pierwszy chwycił za klamkę. Drzwi otworzyły się z przeciągłym skrzypnięciem. Z wnętrza sali bił dziwny chłód. Gdy weszli do środka, latarka Kacpra wydobyła z ciemności jakiś kształt. Coś – albo ktoś – stało przy tablicy, nieruchome, całe w cieniu. Nagle usłyszeli zbliżające się kroki na korytarzu. Lena ścisnęła dłoń Igora. Czy powinni się schować, czy uciekać? Kroki były coraz głośniejsze. Kacper podniósł aparat, próbując zrobić zdjęcie tajemniczej postaci przy tablicy. Wtedy zgasła latarka, a sala pogrążyła się w ciemności. Przez sekundę nikt nie drgnął – aż w ciszy usłyszeli nagłe, przeraźliwe skrzypienie tuż za swoimi plecami...