Stare podziemia pod opuszczoną szkołą były jedynym miejscem, gdzie można było uciec od zgiełku codzienności. Michał, siedemnastoletni miłośnik chemii i zagadek logicznych, znał je jak własną kieszeń. Ale tego wieczoru, gdy stali tam z przyjaciółmi – Zuzą, która zawsze wypytywała o dawne czasy, i Krzyśkiem, entuzjastą komputerów – coś było inaczej. Chłodne światło latarek przecinało półmrok, omiatając łuszczące się ściany i złowieszcze cienie. Michał przejechał palcami po cegle, na której ktoś wyrył przed laty dziwne symbole. Zuza przymrużyła oczy. „To nie tylko graffiti. Zobaczcie, tu jest jakiś mechanizm!” Krzyś wyciągnął z kieszeni scyzoryk i razem zaczęli odgarniać warstwę kurzu. Pod brudem ukryty był niewielki przycisk. Michał z wahaniem nacisnął go, a wtedy… Cała ściana zadrżała i odsunęła się, odkrywając wąski korytarz prowadzący w ciemność. Znużenie i niepokój ustąpiły miejsca ekscytacji – żadne z nich nie mogło się oprzeć pokusie poznania tajemnicy. Przeszli przez uchylone przejście, a drzwi zamknęły się za nimi z głuchym trzaskiem. Wnętrze rozświetliło się pulsującym, niebieskawym światłem, a wokół nich zaczęły wirować obrazy: sceny z minionych epok, fragmenty starych gazet i fotografie ludzi, których nigdy wcześniej nie widzieli. Po chwili trafili do dużej sali z centrum, w którym tkwił dziwaczny zegar – jego wskazówki przesuwały się w przeciwnych kierunkach. „To… maszyna czasu?” – wyszeptała Zuza. Nim zdążyli pojąć, co się naprawdę dzieje, świat wokół nich zaczął się odkształcać. W jednej chwili stali na środku brukowanej ulicy, otoczeni przez obcych ludzi w strojach sprzed stuleci. Krzyk, zamieszanie i dźwięk policyjnych gwizdków – nagle Michał poczuł coś ciężkiego w kieszeni. Wyjął staroświecki klucz, na którym wygrawerowane były te same symbole, co na murze w piwnicy. Ktoś z tłumu wskazał go palcem. „To oni! Przewidziani przez Przepowiednię!” Przyjaciele spojrzeli na siebie z przerażeniem – czy uda im się wrócić do swoich czasów? Czy ich obecność w przeszłości odmieni losy świata?