Noc wciąż była młoda, kiedy Lena wspięła się po zardzewiałych schodach starego obserwatorium na wzgórzu. Nie mogła oprzeć się tej pokusie — jej brat Tomek przysięgał, że to miejsce jest nawiedzone i zaklęte, ale Lena uwielbiała tajemnice. No i ten dreszcz towarzyszący zakazanym wyprawom. Na dachu, pod osłoną chmur, czuła się wolna. Miasto rozciągało się u jej stóp niczym rozświetlona mapa, a cichy szum drzew podkreślał atmosferę oczekiwania. Nagle usłyszała cichy trzask — instynktownie skryła się za niskim murem. Przez chwilę wstrzymała oddech, próbując rozpoznać, czy to tylko wiatr igrający starymi oknami, czy może coś więcej. Wtedy to się stało. Lena poczuła, jak coś w niej się zmienia. Przez głowę przemknęła jej myśl, że powinna spróbować „poczuć” obecność tego, co kryje się w ciemności. Zamknęła oczy i nagle zobaczyła wszystko zupełnie inaczej. Przestrzeń wokół niej rozbłysła kolorami, których nie znała, a każdy dźwięk miał teraz swój własny kształt. W kącie dachu majaczyła postać, ukryta przed wzrokiem zwykłych ludzi. Lena poczuła, że może jej dotknąć… myślą. Szok i ekscytacja mieszały się w jej głowie. Czy to możliwe, że ma nadprzyrodzony dar? Chciała się ruszyć, ale wtedy tajemnicza postać zrobiła krok w jej stronę, a powietrze wokół jakby zgęstniało. Serce Leny biło jak szalone, gdy nagle…