Był czerwiec, a niebo, choć głębokie jak studnia, nie dawało odpoczynku od dusznego powietrza. Troje przyjaciół – Lena, Kuba i Paweł – szli przez wysoką trawę do pradawnego Gaju Dębowego, kryjąc się przed spojrzeniem domowników i wścibskich sąsiadów. W ich wiosce mówiono, że noc przesilenia letniego to czas, gdy granica między światami staje się cienka jak pajęcza nić, a w gaju zamieszkuje coś, czego lepiej nie budzić. Ale młodych przyciągał zakazany szept legendy – o ukrytym cieple podziemnego ognia, który dawał wolność tym, którzy go odnajdą. Noc była lepka, a powietrze pełne zapachu wilgotnego runa. Zatrzymali się przy największym z dębów. Paweł wyciągnął stary bursztyn – amulet pozostawiony mu przez prababkę. Lena, odważniejsza z całej trójki, odsunęła mech z omszałego kamienia, pod którym ponoć miał być wyżłobiony znak starożytnych. "Słyszycie to?" – wyszeptał Kuba. Faktycznie, w oddali coś zaszeleściło w zaroślach. Może to nocny jeż, a może coś dużo większego. Lena wsunęła rękę pod kamień, wyczuwając pod palcami zimny metal. Wtedy nagle, ze środka dębowego gaju rozbłysło słabe zielonkawe światło. Światło migotało nienaturalnie, przesuwając się po pniach niczym wodne refleksy. Paweł ścisnął amulet tak mocno, że aż go zabolało. Kuba, choć drżał, nie mógł oderwać wzroku od rosnącej poświaty. Lena wyciągnęła spod kamienia niewielki klucz, starannie wykuty, pokryty niespotykanymi znakami. Gdy tylko klucz znalazł się na powietrzu, światło zgęstniało, przybierając postać cienistej sylwetki pod jednym z dębów. Przyjaciele cofnęli się, oszołomieni i zafascynowani. Cień poruszył się, wydając dźwięk przypominający odgłos wiatru wśród szeleszczących liści, lecz żadnego wiatru nie było. Nagle sylwetka zwróciła się w ich stronę – a wyryty na kluczu symbol rozżarzył się na czerwono. W tej chwili wszystko w gaju ucichło. Cień był coraz bliżej. Czy to duch opiekuna Gaju? Dawny bóg? A może ktoś jeszcze bardziej nieznany z krainy szeptów? Troje przyjaciół zamarło, nie wiedząc, czy powinni uciec, czy zostać i zapytać o to, co czeka od wieków pod staremi dębami…