Wieczory w porcie pachniały solą i olejem, a żurawie szeptały metalicznymi gardłami. Lena, czternastoletnia córka bosmana, znała ten szept aż za dobrze. Odkąd pamiętała, kable, lampy i silniki śpiewały dla niej osobne melodie. Nazywała to chórem prądu, choć nikomu o tym nie mówiła. Dzięki temu naprawiała radio dziadka, zanim bezpiecznik przyznał się do winy. Wystarczyło, że przyłożyła dłoń i prosiła, by prąd wrócił do rytmu. Tajemnica trzymała ją jak lina, która krępuje i ratuje przed upadkiem. Na przerwach Maja żartowała, że Lena ma szczęście do migających świetlówek. W pracowni fizycznej iskra skoczyła za blisko, lecz światło wróciło, zanim ktoś spanikował. Lena usłyszała napięcie jak pisk w uchu i zagłuszyła je jednym westchnieniem. Nocą, gdy sztorm zbliżał się od zatoki, chór prądu zmienił melodię. W drganiu trakcji tramwajowej ukrywał się rytm, który brzmiał jak odliczanie. Pięćdziesiąt, czterdzieści dziewięć, czterdzieści osiem, a potem współrzędne migające w głowie jak neon. Portowy transformator wołał ją po imieniu, co nie zdarzyło się nigdy wcześniej. Poszła za tym głosem, choć Maja próbowała zatrzymać ją przy bramie stoczni. „To wygląda na głupi pomysł” — syknęła, ale ciekawość już ciągnęła Lenę naprzód. Przeskoczyły kałuże, minęły ciszę wartowni i dotarły pod płot z siatki. Kłódka drżała sama z siebie, jakby też słyszała rosnące odliczanie. Lena przyłożyła palce i poprosiła metal, by rozluźnił własny upór. Zatrzask puścił, a wiatr popchnął furtkę, skrzypiąc jak skrzela starej łodzi. Za ogrodzeniem bulgotał ciemny budynek transformatorowni, a wnętrze migało błękitnymi iskrami. W środku lampy jarzeniowe błysnęły bez zasilania, jakby budził je sam dźwięk. Na pulpitach pojawiły się cyfry, które układały jej imię i ten sam takt. Głośniki, choć zakurzone, przemówiły głosem złożonym z setek przewodów i rdzeni. „Lena. Próg. Gotowa?” — zapytało miasto, a powietrze zgęstniało jak tuż przed burzą. W betonie zadrżały drobne kamyki, a druty nad głowami zaczęły świecić ostro. Z taśmy podłogowej wystrzelił łuk, kreśląc błękitny krąg wokół jej butów. Odliczanie wróciło i wcisnęło się pod skórę: dziesięć, dziewięć, osiem, siedem. Gdy wyciągnęła dłoń ku panelowi, ktoś inny dotknął tej samej częstotliwości.