Maks i Lena byli rodzeństwem, które lubiło spędzać popołudnia w lesie za domem. Zawsze chodzili razem, a za nimi powoli dreptał ich kotek o imieniu Puszek. Pewnego dnia Maks zauważył, że stary dąb wygląda inaczej niż zwykle. Wyrosło pod nim coś, co przypominało dużą, błyszczącą ramę. Lena podeszła bliżej i dotknęła ramy palcem. Nagle poczuła, jakby jej palec przeszedł przez wodę! Puszek odważnie wskoczył w ramę i... zniknął z cichym „miau!”. Maks spojrzał na Lenę: "Musimy iść za nim! Puszek może nas potrzebować!" Chociaż Lena czuła lekkie łaskotanie w brzuchu, mocno złapała brata za rękę i razem krok po kroku przeszli przez błyszczącą bramę. Po drugiej stronie nagle znaleźli się w miejscu, które wyglądało zupełnie inaczej niż ich las. Drzewa miały niebieskie liście, a niebo mieniło się wszystkimi kolorami tęczy. Puszek siedział na dziwnej, puchatej trawie i patrzył na wielki, złoty zegar zawieszony na gałęzi pobliskiego drzewa. Nagle z krzaków dobiegło ciche szelestanie, a między gałęziami zamigotało coś jasnego. Dzieci spojrzały po sobie szeroko otwartymi oczami. Co to mogło być?