Miasto Dolna Sowa leżało opuszczone od lat. Nad ulicami wisiała cicha groza, a okna pustych kamienic przypominały puste oczy. Nikt tam nie mieszkał, oficjalnie ze względów bezpieczeństwa, nieoficjalnie – bo wszyscy czuli, że coś tu jest nie tak. Adam i Lena mieli po siedemnaście lat i zupełnie różne powody, by pojawić się tego chłodnego majowego wieczoru przy zarośniętej bramie prowadzącej do starego parku. Adam był synem geologa, który badał okoliczne jaskinie. Lena – córką archeolożki, która próbowała znaleźć pozostałości dawnej kopalni srebra. Oboje, wychowani w naukowych środowiskach, potrafili zadawać pytania i nie zadowalali się łatwymi odpowiedziami. Gdy ich rodzice zostali na nocnych badaniach w laboratorium na obrzeżach miasteczka, Adam i Lena po kryjomu przeszli przez ogrodzenie. Usiedli na ławce, rozmawiali o tym, co słyszeli wśród dorosłych – o starych korytarzach, drganiu ziemi, dziwnych zjawiskach pod powierzchnią. – Wiesz, że podobno pod parkiem jest sieć tuneli? – zaczął Adam, spoglądając na niewyraźną mapę w telefonie. – Słyszałam. Tylko ponoć nikt nie znalazł wejścia od lat, nawet archeolodzy – odpowiedziała Lena, pochylając się nad ekranem. Skrzypnięcie liści przerwało ciszę. Za starym, wygiętym krzewem, ukazała się płyta betonowa. Adam pierwszy podszedł bliżej i zauważył, że krawędź płyty lekko odstaje. Lena pomogła mu ją unieść; chłodny powiew uderzył ich w twarze. – Wchodzimy? – spytała Lena, a jej głos był trochę bardziej pewny, niż się czuła. – Jasne – powiedział Adam, choć serce mocno mu waliło. Wewnątrz panował półmrok i wilgoć. Ich latarki przesuwały się po ścianach z wyrytymi znakami, które przypominały rysunki, jakich żadne z nich nie widziało w podręcznikach. Tunel prowadził coraz głębiej, raz po raz rozgałęziając się jak labirynt. Po kilkunastu minutach znaleźli się przy szerokich drzwiach z metalu, pokrytych geometrycznymi wzorami. Adam podniósł nadgarstek, by sprawdzić godzinę – minęła północ. Lena przysunęła się bliżej, nie mogąc oderwać wzroku od drzwi. Spojrzała na Adama, a on na nią – oboje wiedzieli, że nikt przed nimi nie szedł tą drogą od wielu lat. – Chcesz wiedzieć, co jest dalej? – wyszeptał Adam. – Raz się żyje – Lena przycisnęła dłoń do wzoru na środku drzwi. Drzwi zadrżały. Beton pod ich stopami pulsował delikatnym światłem, a z głębi tunelu niosło się ciche buczenie, jakby otwierało się coś, co nie powinno mieć prawa istnieć. Powietrze zgęstniało, a geometryczne wzory zaświeciły zimnym światłem. Adam i Lena spojrzeli na siebie. Drzwi powoli zaczęły się rozsuwać, odsłaniając rozległą przestrzeń, w której powietrze zdawało się falować, a rzeczywistość wyglądała zupełnie inaczej, niż cokolwiek, co widzieli dotąd. Zanim zrobili krok naprzód, zza rozświetlonego portalu doleciał do nich głos, niepodobny do ludzkiego szeptu, przyzywający ich imiona…