Przez panoramiczne okno promu "Aurora" światło nieznanej gwiazdy przecięło aksamitną czerń kosmosu tysiącem rozbłysków. Siedemnastoletnia Lena patrzyła na planetę Kestus-4, pogrążoną w błękitno-fioletowej poświacie. Czuła ekscytację – wybranie jej na uczestniczkę pierwszej młodzieżowej wyprawy międzygwiezdnej było spełnieniem marzeń. Obok niej siedzieli jej najlepsi przyjaciele – Irek, wiecznie sceptyczny technik, oraz Zoya, znawczyni obcych języków. Wszyscy z zapartym tchem słuchali komandor Kalani, która po raz ostatni powtarzała zasady bezpieczeństwa. Stacja badawcza Beta-12 od lat była nieaktywna. Ostatni kontakt urwał się nagle. Oficjalnie, winą obarczono awarię systemów. Jednak żadne drony naprawcze nie wracały z odpowiedzią. Teraz to Lena, Irek i Zoya mieli sprawdzić, co naprawdę się wydarzyło. Po dokowaniu, stalowe drzwi promu otworzyły się z sykiem. Korytarz stacji spowijał słaby blask awaryjnych świateł. Wszyscy byli na łączach, aparaty rejestrujące każdy krok. Cisza była gęsta, jakby otaczał ich kokon. Po kilku minutach Zoya odkryła na monitorze dozorczym przebłysk zakodowanego sygnału. Dane układały się w dziwną, skaczącą sekwencję. "To nie wygląda na żaden znany mi język", powiedziała, przygryzając wargę. Irek wszedł do głównej serwerowni, rozświetlając pomieszczenie latarką. Każdy z terminali pulsował delikatnym światłem, jakby stacja wciąż miała w sobie życie. Lena poczuła chłód przy karku, gdy drzwi za nimi automatycznie się zamknęły. "Może by tak nie rozdzielać się?" zaproponowała drżącym głosem, patrząc na ekrany zalewane dziwnymi symbolami. Wtem wszystkie światła zamigotały. Przez system komunikacyjny przetoczył się metaliczny trzask, a na głównym monitorze pojawił się niezrozumiały komunikat – rytmiczny, pulsujący, przypominający bicie serca. Zoya spojrzała na Lenę i Irka. "To... chyba coś nas tu zauważyło." W tej chwili cały korytarz wypełniła głęboka, wibrująca fala dźwięku, a drzwi do dalszej części stacji same się otworzyły, zapraszając ich w głąb nieznanego...