Czternastoletnia Lena znalazła w skrzynce klucz w kształcie atramentowego pióra. Dołączony bilecik mówił tylko, dość stanowczo: Zanieś go do biblioteki po zmroku. Lena znała każdy regał w szkolnej czytelni, bo tam dorastała. Jej babcia była kiedyś bibliotekarką, a potem zniknęła bez pożegnania. Klucz pulsował ciepłem, gdy Lena zaciskała go w dłoni pod kurtką. Deszcz skapywał z neonów, a miasto udawało, że nic niezwykłego się nie dzieje. O zmierzchu wsunęła się do biblioteki przez boczne drzwi dla pracowników. Za ladą stał Olek z kółka czytelniczego, trzymał latarkę i kanapkę. – Nie powinnaś tu być – wyszeptał, ale w jego oczach migotała ciekawość. – Nie powinniśmy – poprawiła go Lena, podnosząc klucz, który nagle zadrżał. Z półek posypały się kartki, jakby ktoś dmuchnął od środka regałów. Gdzieś za atlasami rozległo się ciche brzdęk, i zapadła wyczekująca cisza. Regał z mitologią odsunął się, odkrywając wąski korytarz pachnący mokrym papierem. Na ścianach pląsały ciemne wzory, przypominające pióra zamoczone w atramencie. Klucz pociągnął Lenę do przodu, jakby znał drogę bez wahania. – Jeśli to pułapka, będziemy legendą – mruknął Olek i włączył latarkę. Przełącznik latarki stuknął sucho, a światło odbiło się w mosiężnej tabliczce. Na tabliczce wyryto: Składnica Półcieni, Wejście tylko z piórem żywym. Za drzwiami rozpościerała się sala, cicha, lecz pełna miękkiego szelestu kartek. Na środku leżała księga przypięta srebrnym łańcuchem, a okładka delikatnie pulsowała. Lena przyłożyła klucz do zamka, a z okładki uniósł się atramentowy pył. Pył ułożył się w skrzydła, które trzepotały bez wiatru ponad stołem. Z głębi księgi zabrzmiał szept, bardzo wyraźny: Czy znasz cenę pierwszego pytania? Olek skinął głową, ale Lena poczuła, że podłoga lekko faluje jak woda. Z sufitu zaczęły spadać czarne krople, układając się w znaki, które poruszyły się. Klucz wyrwał się z dłoni Leny i wsunął w zamek, przekręcając się sam. Zapadła cisza, a wszystkie skrzydła naraz zatrzymały powietrze, czekając na odpowiedź.