Lena przyjechała do Brzeźnicy późnym wieczorem, kiedy wiadukt wycinał niebo na czarne pasy. Biblioteka Miejska pachniała kurzem, dzikim mchem i dymem z pieca, który stukał jak zegar. Miała pomóc przy porządkowaniu podziemnych magazynów, bo dyrektor narzekał na brak rąk. Po sesji wolała ciszę, powolne światło lamp, długie korytarze i szeregi spokoju. W portierni podpisała kartkę, dostała metalową plakietkę oraz pęk ciężkich kluczy na smyczy. Każdy klucz miał numer i rysę, jakby pamiętał cudze palce oraz zapach deszczu. Na drugim poziomie odnalazła karton z książkami bez sygnatur, owiniętymi w szary papier. W środku leżał cienki tom z mosiężnym zamkiem i tytułem Atlas Zaginionych Przejść. Otworzyła go ostrożnie, słysząc jak kartki przylegają do siebie niczym liście po burzy. Mapy przypominały plan biblioteki, ale zawierały miejsca, których nie znała i nie znajdowała w spisie. Jedno oznaczono atramentową kropką i podpisano: Schody bez cienia, zejście tylko dla pamiętających. Poczuła, że w ciszy drży powietrze, jakby ktoś szeptał za regałem, jednak nikogo nie zobaczyła. Wtedy pojawił się pan Ruczaj, najstarszy z bibliotekarzy, niosąc lampę jak trofeum. Miał na palcu bandaż i spojrzenie, które badało półki tak, jak lekarz bada puls. Powiedział, że dolne kondygnacje są zamknięte po zalaniu i dziwnych awariach prądu. Lena pokazała mu tom, a on skinął, jakby właśnie czekał na tę scenę od lat. Podał jej latarkę czołową, małą linkę i kartkę z numerami korytarzy, zapisanymi drobnym pismem. "Gdybyś usłyszała, że ktoś woła, licz do pięciu i dopiero odpowiadaj" — dodał z lekkim uśmiechem. Schodząc w dół, czuła chłód wilgotnych murów oraz zapach farby, która nie chciała schnąć. Światło opadało wraz z nią, cichnąc na kamieniach jak krople w pustych wannach. Liczyła stopnie, mijając metalowe drzwi oznaczone poziomami, które przestawały zgadzać się z mapą. Przy poziomie siódmym korytarz rozszerzał się, a podłoga stawała się nagle miękka, jakby przykryta starym filcem. Zatrzymała się przy wnęce, gdzie wisiała rama bez skrzydła, powietrze drżało w niej jak gorący asfalt. Na framudze znalazła rysę w kształcie klucza i napis: Niech pamięć będzie twoją liną. Był też w książce drobny klucz, schowany między mapą a wykazem nieistniejących ulic. Pasował do rysy tak dobrze, że mechanizm zaskoczył bez wysiłku, niemal z ulgą. Przez pustą ramę przeleciał strzęp światła, a za nim inny, wiążąc się w cienkie nici. Na ich końcach zawisły obrazy: jeziora z liter, mosty z grzbietów tomów, schody prowadzące w głąb czyjegoś oddechu. Lena usłyszała melodię, której uczyła ją babcia, i poczuła, że melodia odpowiada z tamtej strony. Zanim zdecydowała, czy wejść, rama drgnęła, a czyjś głos tuż za plecami wyszeptał jej imię.