Czternastoletnia Lena spędzała lato w bibliotece, gdzie pracowała jej mama. Czyściła okładki, porządkowała kartoteki i zaglądała w zakamarki magazynu. Pachniało kurzem, starym klejem i cytrynowym mydłem z dyżurki. Biblioteka była jak labirynt, pełen półkoli, schodków i ślepych korytarzy. Lena nosiła szkicownik, bo wszystko chciała zatrzymać kreską i cieniem. Wyobraźnia pomagała jej, gdy świat wyglądał zbyt płasko, nawet latem. Pewnego popołudnia znalazła cienką, lnianą księgę bez tytułu i sygnatury. Na wyklejce widniało jedno zdanie: Rysunek jest mapą, mapa jest drzwiami. W środku leżał grafitowy ołówek, a większość stron była pusta. Lena narysowała prosty plan swojej ulicy, dodając drzwi między numerami dziesięć i dwanaście. Papier lekko się ogrzał, a w powietrzu zamigotała przezroczysta smuga. Lena parsknęła śmiechem, zamknęła księgę i schowała ją pod bluzę. Wieczorem przeszła między kamienicami z numerami dziesięć i dwanaście, jakby nic się nie stało. Między fasadami stały wąskie drzwi z czarną klamką, których wcześniej nie było. Zrobiła zdjęcie, ale na ekranie pojawiła się tylko gładka ściana. — Maks, widzisz to? — napisała, wysyłając mu zdjęcie i dokładny adres. Odpisał po chwili: Tam nie ma żadnych drzwi, serio, Lena. Dotknęła kamienia; był zimny, jakby coś wciągało ciepło z końców palców. Na desce ponad klamką zobaczyła znak z wyklejki księgi, cienki półksiężyc. Następnego dnia wróciła do czytelni, gdy deszcz tłukł o okna jak palcami. Na pustej stronie narysowała plan biblioteki z ukrytym piętrem, nazwanym Piętro Zero. Dorysowała drzwi za regałem A12, między parterem a piwnicą, niby cienką szczelinę. Księga zawibrowała, żarówka zamigotała, a w ciszy coś chrupnęło jak stare drewno. Przesunęła tomy na półce A12 i poczuła chłód, który nie był biblioteczny. Za książkami czekała pionowa szczelina; pachniało deszczem i mokrą kredą, choć sucho wokoło. Potem usłyszała kroki, miarowe i obce, a czyjeś szeptane: Lena... Wyciągnęła dłoń do klamki, kiedy metal po drugiej stronie poruszył się pierwszy.