Lena przyszła do biblioteki technicznej późnym wieczorem, kiedy ulica pachniała deszczem, a rusztowania skrzypiały. W kieszeni niosła kopertę po babci z małym mosiężnym kluczem i kartką: „Atlas zapamiętuje”. Remont zamknął gmach dla czytelników, ale boczne drzwi od lat nie domykały się do końca. Przycisnęła je biodrem, wślizgnęła się w półmrok i usłyszała, jak echo połyka jej oddech. Lubiła te pustki, to spokojne stukanie kropli w wielkich oknach. Dziś jednak coś drżało w niej jak struna, ciche, uparte oczekiwanie. Magazyn planów krył się za zieloną kotarą, między rulonami map stojącymi jak śpiące zwierzęta. Latarka w telefonie rozcinała pył, pokazując złote napisy na szafie, o którą kiedyś upomniała się legenda. „Atlasy specjalne – tylko dla opiekuna”. Zamek był stary, pasujący do mosiężnego klucza, więc Lena prawie nie drżała, gdy trzask rygla zabrzmiał zbyt głośno. W środku leżała jedna księga, ciemna, ciężka jak mokry kamień, bez autora i bez roku. Dotknęła okładki i poczuła ciepło, jakby ktoś przed chwilą ją trzymał. Na pierwszej stronie nie było nic poza cienką siatką skali i śladem kropli. Kiedy przejechała palcem, linie zaczęły się zbierać, aż nagle ujrzała plan własnego miasta, ale obcy, jak po przebudzeniu. Ulice miały znajome nazwy, lecz między nimi wsuwały się wąskie przejścia, których nie znała. Z jednego rogu dobiegł ją mikroskopijny dźwięk dzwonka; na mapie poruszył się narysowany tramwaj z roku 1905. — Niemożliwe — wyszeptała i natychmiast wstydliwie spojrzała w pustkę sali. Pomyślała o babcinej kuchni, cynamonie w powietrzu, a obok parku wypełzła nitka uliczki „Kaneli”. Na marginesie pojawiły się litery, jakby ktoś pisał przez sen: „Nie rysuj samotności. Nie wchodź po dziewiątej”. Zegar w korytarzu wybił pół po ósmej, a Lena roześmiała się cicho z własnego dreszczu. W tej chwili usłyszała kroki, ciężkie, równomierne, odbijające się w pustym holu. Schowała atlas pod płachtę brezentu i skuliła się za szafą, licząc oddechy strażnika. Kroki minęły, klucz zadźwięczał w innej zamkniętej sali, a cisza wróciła, jeszcze gęstsza. Wsunęła atlas z powrotem na stół; krawędzie kartek były teraz ciepłe jak policzek. Na wybrzeżu mapy, tuż przy latarni, zamigotała drobna kropka światła, po czym pojawił się maleńki znak drzwi. Coś w papierze zadrżało, jakby łapało oddech, i Lena zauważyła w fałdzie u dołu kartek wąskie rozchylenie. Powietrze z mapy pachniało solą i sadzą, a z głębi doleciało pojedyncze, delikatne pukanie. — Halo? — powiedziała bez przekonania, unosząc ołówek jak różdżkę. Ołówek sam drgnął i postawił na marginesie krzyżyk, a narysowane drzwi uchyliły się od środka.