Lena miała siedemnaście lat i atlas dziadka, gęsty od notatek o morzu. Między wytartymi stronami znalazła wczoraj znak kompasu, narysowany ołówkiem obok Jastarni. Obok dopisał ktoś współrzędne i godzinę, jakby umawiał spotkanie z samym Bałtykiem. Do stacji nasłuchowej na Helu dotarli z Iwem o zmierzchu, rowerami i milczeniem. Nie była typem uciekinierki, lecz ciekawość wbiła jej pięty w pedały. Wiatr niósł sól i zapach rdzy, a skrzypiące anteny wyglądały jak zgięte trzciny. Przeszli przez dziurę w ogrodzeniu, chowając latarki, aby nie zdradzić swojej obecności. Lena sprawdziła kompas i papier, na którym dziadek kreślił symbole przypominające żurawie. Ceglany szyb prowadzący w dół wiał chłodem, jakby oddychał czyimś starym sekretem. Za plecami zostawili plażę, gdzie dzień wcześniej zatonął różowy zachód i śmiech. Schodzili powoli, licząc stopnie, aż ściany znów pokrył ten sam znak. Iwo szeptał, że to zwykłe oznaczenia techniczne, lecz głos brzmiał niepewnie. Drzwi z okrągłym wizjerem ustąpiły, gdy pchnęli razem, jęcząc jak stare stery. Za progiem czekała sala z kopułą, pełna urządzeń pamiętających analogowe kosmosy. Metaliczny chłód wznosił się z poręczy, jakby schody pamiętały zbyt wiele kroków. Pośrodku stał projektor gwiazd, zwrócony ku sufitowi, jak armatnia lufa mierząca w noc. Na stole leżał mosiężny cylinder grawerowany konstelacjami i nazwami miejsc, w tym Kuźnicy. Pod nim spoczywała kartka, pismo dziadka ostre jak wiatr: „Nie oglądaj się”. Dopiero niżej dostrzegła dopisek: „Kiedy usłyszysz śpiew, zaufaj mapie, nie oczom”. Wokół pobłyskiwały zegary, ich wskazówki stały na godzinie z atlasowego dopisku. Cylinder idealnie wpasował się w gniazdo projektora, klikając jak zamykany brelok od kluczy. Iwo przekręcił go ostrożnie, a w kopule rozlało się blade, pulsujące światło. Nie pasowało do dzisiejszego nieba; pokazywało mapę gwiazd, które jeszcze nie wzeszły. Kompas Leny zakręcił się w kółko, a podłoga zadrżała, jakby poruszył się lód. W ścianie rozjarzyły się cienkie kreski, układając nieznane pismo przypominające fale. Z głębi korytarzy napłynął dźwięk przypominający śpiew, niosący sól i coś jak pamięć. W suficie rozsunęły się panele, a promień z projektora wskazał wydmy za stacją. Po drugiej stronie kliknęły zamki, otwierając wąskie przejście, z którego wydostała się mgła. Telefony straciły zasięg, gdy ktoś po cichu wymówił imię Leny głosem jej dziadka. Lena ścisnęła cylinder, spojrzała na Iwa, a ściana tuż obok drgnęła. Coś ciężkiego zaczęło przesuwać się za nią, jakby budziła się uśpiona maszyneria. A potem coś zapukało ze środka tej maszynerii, trzy razy, wyraźnie.