Wieczorem, gdy deszcz szczotkował dach Teatru Miejskiego, Lena ostrożnie zeszła do piwnic. Remont przeciągał się tygodniami, więc korytarze pełzały folią, zapachem farby i świszczącą ciszą. Pan Struzik, nocny stróż, uniósł latarkę i skinął jej z cienistej portierni. Nie bierz windy, psuje się po północy, schodami będzie dziś zdecydowanie bezpieczniej. Lena parsknęła, ale kluczyk do archiwum ścisnęła w kieszeni jak dziwny talizman. Miała nagrać próbkę ciszy sali po burzy, do pracy o akustyce starych gmachów. Archiwum dźwięku mieściło się na końcu korytarza, gdzie ściany oddychały chłodem nocnym. Nad drzwiami migała neonowa cyfra, jakby liczyła każdy jej krok osobno, uparcie. Zamek zajęczał i ustąpił; w środku czekały regały, pudełka i cierpliwy kurz. Lena zapaliła lampę studyjną, wsunęła słuchawki i włączyła stary magnetofon szpulowy ostrożnie. W mailu od reżysera była prośba: odsłuchać pudełko z napisem Nie odtwarzać. Na liście inwentarzowej coś było skreślone, a przy marginesie widniał tylko nieczytelny inicjał. Pudełko okazało się cięższe niż wyglądało, wypchane cylindrami woskowymi, numerowanymi ręcznie starannie. Obok leżał fonograf z korbką i instrukcją, której papier był kruchy jak liść. Przyłożyła igłę, kręciła, aż w słuchawkach zakwitł szum przypominający oddech pustej sali. Potem wyszedł szept, z początku zbyt cichy, by je rozróżnić dokładnie jeszcze. Zapis narastał, niósł miękkie sylaby, które złożyły się w jej imię nagle. Na każdym cylindrze widniała ta sama ręka, zigzaki pewne, literka L podwójnie zawinięta. Zatrzymała korbkę i nasłuchiwała; nic, tylko wentylacja i bębnienie deszczu o dach. Puściła korbkę, szept wrócił, lecz teraz brzmiał jakby mówił z tylnego rzędu. Zdjęła słuchawki; dźwięk nie umilkł, popłynął z korytarza, cichy jak żarówka nocna. Z gniazdka wysunęła się wtyczka, a mimo to wskaźnik drgnął i zamarł przy trójce. Zegar nad drzwiami kliknął północ, a z sufitu spłynęło krótkie, nieprzyjemne brzęczenie. Światło zawahało się dwa razy, tak jakby ktoś przeszedł obok i przesunął powietrze. Lena wstała, odsunęła krzesło i sięgnęła po latarkę, choć lampy świeciły dalej. Z korytarza dobiegł trzeci głos, jak echo, które postanowiło porzucić fizykę zupełnie. Wyraźny, miękki głos powiedział: Lena, proszę, nie odwracaj się — jakby znał jej wybory naprzód. Lena poczuła, że telefon w kieszeni zawibrował, lecz ekran pozostał ciemny i bezimienny. Wtedy coś cicho zastukało po drugiej stronie regałów, jeden raz, drugi, potem trzy. Pomyślała o wykresach, które rysowała na zajęciach, i o tym, że wzór właśnie wraca. Zrobiła pół kroku do przodu, a głos tuż przy uchu dodał tylko jedno słowo: Teraz.