Po raz pierwszy Mira zeszła do piwnicy Dworca Głównego jako nocna archiwistka. Metalowe regały, numerowane pasami żółtej farby, ciągnęły się jak uliczki w mieście, które zapomniało o poranku. Pachniało smarem, wilgotnym kartonem i herbatą, którą ktoś kiedyś zostawił w zamkniętym kubku. Jarzeniówka nad biurkiem brzęczała przeciągle, jak gdyby próbowała zagłuszyć inne, cichsze dźwięki. Zawiesiła płaszcz przy drzwiach, sprawdziła listę przyjęć i zaczęła przepisywać wyblakłe etykiety na nowsze, czytelne kartoniki. Stare temblaki czasu, pomyślała, dotyka się tu codziennie. Przesuwała parasol z pękniętą rączką, gdy usłyszała lekko zgryźliwe chrząknięcie. – Uważniej, proszę. Lakiery liczą to jako pęknięcie charakteru – powiedział parasol, udając obojętność. Mira zamarła, ale dłonie robiły swoje, segregując paragony. – Kto mówi? – szepnęła. – Ja mówię. I on też, choć udaje, że nie – zadrżał emaliowany kubek w kropki. – Niech mnie pani nie stawia na brzegu. Z pudełek wysunęły się jeszcze inne głosy: zmęczony pas bezpieczeństwa, zaspany budzik, lusterko niepewne co do prawdy. – Od której godziny wy... rozmawiacie? – Mira usiadła, by nie pokazać kolanom drżenia. – Kiedy ostatni pociąg znika, a zegary przestają się zgadzać – odparło lusterko, łapiąc blade światło lampy. Na końcu alejki, pod regałem D, stała maszyna do pisania, której wstążka podobno dawno wyschła. Sama wystukała trzy ciężkie słowa: NIE SZUKAJ KLU... wstążka zaryła ciszą. W szklanym słoju obok spała minutowa wskazówka ze starego zegara w hali. Miała wykruszony czubek i znak po uderzeniu. – Dość – syknęła – czasu ubywa szybciej w pudełkach. Zatrzęsła się walizka w zieloną kratę, ściągnięta popękanym paskiem. – Nie otwieraj mnie, dopóki nie usłyszysz dziewięciu uderzeń – wyszeptała, a metalowe sprzączki zadzwoniły jak zęby. – Jakich uderzeń? – Mira poczuła, że jarzeniówka przygasła o pół tonu. – Zegar w hali bije, kiedy nie powinien. Gdy zrobi to dziewięć razy, coś wróci, albo coś zniknie – odmruknął budzik, zacinając się przy pięciu. – Mistrz Kluczy – charknął parasol. – Czyści nas aż do milczenia. Zbiera ciszę jak inni znaczki. Maszyna wystukała jeszcze jedno słowo: UCIEKAJ. Słój stuknął o blat, jakby się sprzeciwiał. Mira dotknęła szkła. Było zimne, jak woda na dnie studni. Przez korytarz przetoczył się miękki krok, a potem odgłos kluczy ocierających się o metal. Drzwi na górze jęknęły, choć nikt nie powinien już schodzić. – Gaś światło – poprosił kubek, wcale nie odwracając grochy. – Nie – powiedziała cicho Mira. – Najpierw zrozumiem. Od strony hali dworcowy zegar raz uderzył, nienaturalnie głucho, jakby ktoś stuknął w pudełko po butach. Walizka napięła pas, regały zawrzały szeptami, a gałka od drzwi do piwnicy zaczęła się powoli obracać.